ລິ້ງ ສຳຫລັບເຂົ້າຫາ

logo-print

ຜູ້​ຊ່ຽວຊານ​ອັຟກາ​ນິສຖານ​ຄົນ​ນຶ່ງກ່ຽວ​ກັບ​ລະ​ເບີດທີ່​ບໍ່​ທັນແຕກ ກ່າວ​ຕໍ່​ວີ​ໂອ​ເອເລື່ອງວຽກງານຂອງ​ທ່ານ​


ກຸ່ມ​ສັງ​ເກດ​ການເບິ່ງການ​ເກັບ​ກູ້​ລະ​ເບີດຝັງ​ດິນກຸ່ມ​ນຶ່ງ​ກ່າວ​ວ່າ ຫຼາຍ​ກວ່າ 25,000 ຄົນ​
ໄດ້​ເສຍ​ຊີວິດ ຫຼື​ໄດ້​ຮັບ​ບາດ​ເຈັບ ​ຈາກ​ອຸປະຕິ​ເຫດລະ​ເບີດ​ຝັງ​ດິນ ໃນ​ອັຟກາ​ນິສຖານ
ນັບ​ແຕ່​ປີ 1978 ​ເປັນ​ຕົ້ນ​ມາ. ຜູ້​ຊ່ຽວຊານ​ອັຟກາ​ນິສຖານ​ຄົນ​ນຶ່ງກ່ຽວ​ກັບ​ລະ​ເບີດທີ່​ບໍ່​ທັນ
​ແຕກ ກ່າວ​ຕໍ່​ວີ​ໂອ​ເອວ່າ ​ທ່ານ​ໄດ້ຖືເອົາການປົດ ​ຄະ​ນວນລະເບີດທີ່​ຮ້າຍແຮງເປັນການ
ປະຕິບັດງານທີ່ສຳຄັນໃນຊີວິດຂອງທ່ານ ກ່ອນ​ທີ່​ລະເບີດເຫຼົ່ານີ້ ຈະແຕກໃສ່ຄົນໃຫ້ໄດ້
ຮັບບາດເຈັບ ຫຼືເສຍຊີວິດ. ​ແຕ່ດັ່ງທີ່​ນັກ​ຂ່າວວີ​ໂອ​ເອ ອາ​ຊີຊູ​ລລາ ​ໂພ​ພາລ ​ແລະ ຊາ​ບີ​
ຮູ​ລລາ ກາ​ຊີໄດ້​ພົບ​ເຫັນໃນ​ລາ​ຍງານ​ນີ້ ຈາກ​ອັຟກາ​ນິສຖານ ​ເຊີຣາຈ ອາມາດ ບໍ່​ສາມາດ
​ປ້ອງ​ກັນ​ທຸກໆ​ຄົນ​ໄດ້​ຈາກ​ຜົນ​ທີ່​ຕິດຕາມ​ມາ ໃນການແຕກຂອງ​ລະ​ເບີດ​ຝັງ​ດິນ.
​ກິ່ງ​ສະຫວັນ ຈະ​ນຳ​ເອົາລາຍລະອຽດ ມາສະ​ເໜີ​ທ່ານ ໃນອັນດັບຕໍ່ໄປ.

ນີ້​ແມ່ນ​ສູນ​ກາງເຂດ​ເທດສະບານ​ເມືອງ​ພັນ​ໄວ ທາງ​ພາກ​ຕາ​ເວັນ​ຕົກ​ຂອງ​ເມືອງການດາ​
ຮາ​. ທ່ານ​ເຊີຣາຈ ອາມາດ ອັ​ຟການ​ມາລ ກຳລັງ​ຫຍຸ້ງ​ຢູ່ກັບການ ເກັບກູ້​ລະ​ເບີດ​ແຄມທາງ​
ຢູ່ໃນ​ເ​ຂດຄວບຄຸມຂອງພວກ​ຕາ​ລິ​ບານທີ່​ໄດ້​ຍຶດກຳລັງ​ລັດຖະບານ ຢຶດຄືນມາໄດ້ ຫວ່າງ
ມໍ່ໆມານີ້.

ທ່ານ​ອັຟການ​ມາລ ​ກ່າວ​ວ່າ “ມັນບໍ່ຕ້ອງການຖ່ານ​ໄຟ​ສາຍ ໝໍ້​ສາກ​ໄຟ ຫຼື​ອັນ​ໃດ​ອັນ​
ນຶ່ງເລີຍ. ​ເວລາ​ໃດ​ລົດ​ແລ່ນ ຜ່ານ​ມັນ​ໄປ ມັນ​ຈະລະ​ເບີດ​ຂຶ້ນ ​ແລະ​ເຮັດ​ໃຫ້ເກີດ
​ຄວາມ​ເສຍ​ຫາຍ.”

ທ່ານ​ອັຟການ​ມາລ ​ໄດ້​ປົດຄະ​ນວນລະເບີດ ຫຼາຍ​ກວ່າ 10,000 ລູກມາແລ້ວ. ​ໃນ​ນ​າມ
​ທີ່​ເປັນ​ຜູ້​ຊ່ຽວຊານຄົນນຶ່ງທີ່ເກັ່ງທີ່ສຸດ​ໃນ​ການເກັບ​ກູ້​ລະ​ເບີດຂອງ​ປະ​ເທດ ເປັນທີ່ເຊື່ອ
ກັນວ່າ ທ່ານເປັນ​ຜູ້​ຊ່ວຍ​ຊີວິດ​ຂອງ​ຫຼາຍ​ພັນ​ຄົນໄວ້.

ທ່ານ​ອັ​ຟການ​ມາລ ຮູ້​ດີ​ເຖິງ​ອັນຕະລາຍ​ຢູ່ໃນ​ໜ້າ​ທີ່​ຂອງ​ທ່ານ. ​ເພື່ີອນຮ່ວມ​ງານຂອງ
​ທ່ານທ່ານ​ບາ​ຮາ​ເດີ ຄານ ​ໄດ້​ເສຍ​ຊີວິດ​ຍ້ອນ​ລະ​ເບີດຝັງ​ດິນ​ແຕກ​ໃສ່ເມື່ອ​ສອງ​ເດືອນ
​ກ່ອນ ​ໃນຂະນະ​ທີ່ລາວ​ເກັບ​ກູ້ລະ​ເບີດ​ ໃນ​ເຂດ​ທີ່ພວກ​ຕາ​ລິ​ບານເຄີຍ​ຄວບຄຸມມາກ່ອນ.
ທ່ານອັຟການ​ມາລ​ ລອດ​ຊີວິດ​ມາໄດ້ຈາກ​ການ​ປະ​ຕິບັດ​ງານ​ແຕ່​ວ່າ ນາງ​ນູ​ເຊຍ ​ອາຍຸ
12 ປີ ໂຊກ​ບໍ່​ດີ. ພຽງ​ບໍ່​ເທົ່າໃດຮ້ອຍກິ​ໂລ​ແມັດ ຈາກ​ບ່ອນ​ທີ່​ທ່ານ​ອັຟການ​ມາລ ​ໄດ້​ປົດ
ຄະ​ນວນລະ​ເບີ​ດຝັງ​ດິນນັ້ນ ນາງ​ນູ​ເຊຍ ​ໄດ້​ຢຽບ​ເອົາລະ​ເບີດ​ຝັງ​ດິນ ​ຢູ່​ໃກ້​ກັບ​ເຮືອນ
​ຂອງ​ນາງໃນ​ແຂວງນານ​ກາ​ຮາ​.

ນາງ​ນູ​ເຊຍ ​ເດັກ​ຍິງ​ພິການ ກ່າວ​ວ່າ “​ມັນ​ເປັນ​ເວລາ 8ແປດ​ໂມງເຊົ້າ ​ເວລາ​ແມ່​ສົ່ງ
ຂ້ອຍ​ໄປ​ເກັບ​ເອົາ​ງ່າ​ໄມ້​ມາ​ດັງ​ໄຟ​ຄົວກິນ. ຂ້ອຍມີຄວາມລັງ​ເລ​ໃຈ​ ທີ່​ຈະ​ອອກໄປ
ໃນ​ມື້​ນັ້ນ
​ແຕ່ກໍ​ໄດ້​ອອກໄປ​ເພື່ອ​ໃຫ້ຄວາ​ມງຸດງິດໃນການຢູ່​ບ້ານໝົດໄປ. ຂ້ອຍ​ໄດ້​
ສູນ
ເສຍຂາ​ທັງສອງ ເວລາ​ລະ​ເບີດ​ໄດ້​ແຕກ​ຂຶ້ນ.”

ອົງການ​ກຸສົນສາກົນໄດ້​ໃສ່​ຂາ​ທຽມ​ໃຫ້​ນາງ​ນູເຊຍ ຊ່ວຍ​ໃຫ້​ນາງ​ຍ່າງ​ໄດ້ ​ແລະ​ຊ່ວຍ​ສະໜັບສະໜູນພໍ່​ແມ່​ຂອງ​ນາງແລະພີ່ນ້ອງໃນຄອບຄົວ​ຂອງ​ນາງ. ​ແຕ່​ນາງເສຍ​ໃຈ​ທີ່
​ໄປ​ໂຮງຮຽນ​ບໍ່​ໄດ້​ອີກ ຊຶ່ງ​ເຮັດ​ໃຫ້​ນາງ​ຄຽດແຄ້ນ​ຕໍ່​ພວກ​ທີ່ວາງລະ​ເບີດ​ຝັງ​ດິນ.

ນາງ​ນູ​ເຊຍ​ກ່າວ​ວ່າ “ຂ້ອຍ​ຖາມ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ວ່າ ​ເປັນ​ຫຍັງ​ເຂົາ​ເຈົ້າຈຶ່ງສ້າງຄວາມທຸກທໍ
ລະມານ​ໃຫ້​ແກ່​ຄົນອື່ນໆ. ຂໍ​ໃຫ້​ພະ​ເຈົ້າ​ໂກດແຄ້ນຕໍ່​ພວກ​ທີ່ວາງ​ລະ​ເບີດ ​ແລະ​ເຮັດ​ໃຫ້ພົນລະເຮືອນ​ໄດ້​ຮັບ​ບາດ​ເຈັບ ຫຼື​ເສຍຊີວິດ.”

​ໃນແຕ່​ລະ​ມື້ ພໍ່​ຂອງ​ນາງ ຊ່ວຍ​ເອົາຂາ​ປອມ​ໃສ່​ໃຫ້​ນາງ ​ໃສ່​ເທື່ີອລະ​ຂາ ນາງນູ​ເຊຍຝັນ​
ຢາກ​ເປັນ​ດອກ​ເຕີ​ມື້​ໃດ​ມື້​ນຶ່ງ ​ແຕ່​ກໍກ່າວ​ວ່າ ຄວາມ​ຝັນ​ຂອງ​ນາງຈະຖືກໂຈະໄວ້ກ່ອນ
ໃນ​ປັດ​ຈຸ​ບັນ​ນີ້


A group that monitors landmines says more than 25,000 people have been killed or injured in landmine accidents in Afghanistan since 1978. An Afghan expert on unexploded ordinances told VOA he has made it his life's mission to defuse the deadly devices before they maim and kill. But as VOA's Azizullah Popal and Zabihullah Ghazi found out in this report from Afghanistan, Seraj Ahmad Afghanmal can't save everyone from the terrible consequences of a landmine explosion. Shaista Sadat Lami narrates their story.

This is the district center of Panjwaii, west of Kandahar city. Seraj Ahmad Afghanmal is busy clearing roadside mines in a Taliban-held area recently recaptured by government forces.

"It does not require any battery, charger or anything else. When a vehicle passes over it, it explodes and causes destruction."

Afghanmal has disabled over 10,000 explosive devices. As one of his country's top demining experts, he is believed to have saved thousands of lives.

Afghanmal is aware of the dangers oh his job. His colleague Bahadur Khan was killed in a mine blast two months ago while clearing mines in Taliban-held territory. Afghanmal has survived his share of close calls, but 12-year-old Noorzia was not as lucky. Just a few hundred kilometers from where Afghanmal was defusing landmines, Noorzia stepped on a landmine near her home in Nangarhar province.

"It was 8 in the morning when my mother sent me out to collect twigs for cooking. I was reluctant to go on that day, but I went to get rid of boredom at home. I lost both my legs when a mine exploded."

An international charity fitted Noorzia with artificial limbs, enabling her to walk and provide support to her parents, and her extended family. But she regrets she can no longer go to school, which makes her bitter toward those who plant land mines.

"I ask them why they cause suffering to people. May God get angry with those who lay bombs and hurt or kill civilians."

Each day, her father helps attach her artificial limbs, one leg at a time. Noorzia dreams of being a doctor someday, but says her dreams are on hold right now.

XS
SM
MD
LG