ລິ້ງ ສຳຫລັບເຂົ້າຫາ

​ລາຄາ​ສິນຄ້າ​ ​ປັບ​ຕົວ​ສູງ​ຂຶ້ນ​ເກີນ​ກວ່າ 50 ​ເປີ​ເຊັນ ​ແຕ່ທາງ​ການ​ລາວ ​ບໍ່​ສາມາດ​ຄວບ​ຄຸມ​ໄດ້


ສວນວາງສະແດງສິນຄ້າ ອຸປະໂພກ ບໍລິໂພກ ແຫ່ງນຶ່ງຂອງລາວ.

ປະຊາຊົນ​ລາວ​ຕ້ອງ​ແບກ​ຮັບ​ພາລະ​ຄ່າ​ຄອງ​ຊີບ​ສູງ​ຂຶ້ນ ຢ່າງ
​ຕໍ່​ເນື່ອງ​ໂດຍ​ມີ​ສາ​ເຫດ​ມາ​ຈາກ ​ລາຄາ​ສິນຄ້າ​ອຸປະ​ໂພ​ກ
ບໍລິ​ໂພ​ກ ທີ່​ປັບ​ຕົວ​ສູງ​ຂຶ້ນ​ເກີນ​ກວ່າ 50 ​ເປີ​ເຊັນ ​ໂດຍ​ທີ່​ທາງ​
ການ​ລາວ​ບໍ່​ສາມາດ​ຄວບ​ຄຸມ​ໄດ້.

ເຈົ້າໜ້າທີ່ຂັ້ນສູງໃນກະຊວງອຸດສາຫະກຳ ແລະການຄ້າ ຍອມຮັບວ່າ ລາຄາສິນຄ້າ
ອຸປະໂພກ ແລະບໍລິໂພກໄດ້ປັບຕົວສູງຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ໂດຍນັບຈາກກາງເດືອນພະຈິກ
2014 ເປັນຕົ້ນມາຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ ປາກົດວ່າ ລາຄາສິນຄ້າໄດ້ປັບຕົວສູງຂຶ້ນເກີນກວ່າ
50 ເປີເຊັນແລ້ວ ໂດຍສະເພາະແມ່ນເຂດນະຄອນຫລວງວຽກຈັນນັ້ນ ຖືເປັນເຂດທີ່
ສິນຄ້າໄດ້ປັບລາຄາສູງຂຶ້ນກວ່າເຂດອື່ນໆ ຕົວຢ່າງເຊັ່ນຜັກຫອມບົ່ວ ລາຄາເພີ້ມຂຶ້ນ
ຈາກ 10,000 ກີບເປັນ 15,000 ກີບຕໍ່ກິໂລກຣາມ ແລະໝາກເຜັດເພີ້ມຈາກ 14,000 ກີບ ຂຶ້ນເປັນ 20,000 ກີບຕໍ່ກິໂລກຣາມ.

ສ່ວນລາຄາຊີ້ນສັດນັ້ນ ກໍແພງກວ່າຢູ່ໃນປະເທດໄທເກີນກວ່າ 50 ເປີເຊັນ ເຊັ່ນຊີ້ນງົວ
ກິໂລກຣາມລະ 75,000 ກີບ ຫຼື 300 ບາດ ແລະຊີ້ນໝູ-ເປັດ-ໄກ່ ລາຄາ 40,000 ກີບ
ຫຼື 160 ບາດຕໍ່ກິໂລກຣາມ ແຕ່ຢູ່ໃນໄທ ຈະຂາຍບໍ່ເກີນ 220 ບາດ ແລະ 110 ບາດ
ຕໍ່ກິໂລກຣາມຕາມລຳດັບ ໂດຍທາງການລາວ ກໍບໍ່ສາມາດທີ່ຈະຄວບຄຸມລາຄາໄດ້ເລີຍ
ດັ່ງເຈົ້າໜ້າທີ່ຂັ້ນສູງຂອງລາວ ໄດ້ໃຫ້ການຍອມຮັບວ່າ:

ແຜນທີ່ ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງ ອັດຕາຄວາມໜາແໜ້ນ ຂອງບໍລິເວນ ທີ່ມີຄວາມຍາກຈົນ ໃນທົ່ວປະເທດ.
ແຜນທີ່ ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງ ອັດຕາຄວາມໜາແໜ້ນ ຂອງບໍລິເວນ ທີ່ມີຄວາມຍາກຈົນ ໃນທົ່ວປະເທດ.

“ເລື້ອງອັນສິນຄ້າແຕ່ລະຕະຫລາດ ມີການຫລຸດໂຕນກັນ
ຫຼາຍນັ້ນ ​ໂດຍ​ສະ​ເພາະ​ແລ້ວ​ຕາມ​ກົດ​ເກນ​ລາຄາ ລ່ະ​ແມ່ນ
​ການ​ສະໜອງ ​ກັບ​ຄວາມ​ຕ້ອງການ ມັນ​ບໍ່​ດຸ່ນດ່ຽງກັນ ບ່ອນ​
ມີຫຼາຍ ບ່ອນ​ມີ​ໜ້ອຍ ສະນັ້ນມັນ​ກະ​ເປັນທຳ​ມະ​ດາ ​ແຕ່​ວ່າ​
ເຮົາ​ກໍ​ຕ້ອງ​ໄດ້​ມີ​ການ​ດັດສົມ ບັດ​ນີ້​ມາ​ຕະການ​ດັດສົມ​ ເຮັດ
​ແນວ​ໃດ ຕິດ​ລາຄາ​ໃຫ້​ຄື​ກັນ ເພື່ອ​ໃຫ້​ສັງຄົມ​ນີ້ ຊ່ວຍ​ຄຸ້ມ​ຄອງ
​ແລະ​ ກວດກາ ກະ​ຄື​ດຽວ​ນີ້​ແຫລະ ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ເຫັນ​ມັນ​ຜິດ​ປົກ
ກະຕິ ເຂົາ​ກໍ​ເອີ້ນ​ພວກ​ເຮົາ​ ກະພາກ​ລັດ ​ມາ​ໃຫ້​ແກ້​ໄຂ.”

​ໂດຍ​ສະພາບ​ການ​ດັ່ງກ່າວ​ນີ້ ກໍ​ໄດ້​ສົ່ງ​ຜົນ​ກະທົບ​ຕໍ່​ປະຊາຊົນລາວ
ຢ່າງ​ກວ້າງຂວາງ ​ເນື່ອງ​ຈາກ​ລາຍ​ໄດ້​ຍັງ​ຄົງ​ເດີມ ​ແຕ່​ກັບ​ຕ້ອງ​ແບກ
ຮັບ​ສະພາວະ​ການຄອງ ​ຊີບທີ່​ເພີ້​ມສູງ​ຂຶ້ນຈາກ​ເດີມ​ເກີນ​ກວ່າ 50 ​ເປີ​ເຊັນ ທັງ​ນີ້​ໂດຍ​ສະເພາະ ​ແມ່ນ​ບັນດາ​ ກຳມະ​ກອນ ຜູ້​ອອກ​ແຮງ​ງານ​ທີ່​ມີ​ລາຍ​ໄດ້​ຕ່ຳ ​ແລະ ​ປະຊາຊົນ​ລາວ​ທີ່ຢູ່​ເຂດ ​ຊົນນະ​ບົດ​ນັ້ນ ຖື​ເປັນ​ກຸ່ມ​ປະຊາກອນ​ ທີ່​ໄດ້​ຮັບ​ຜົນ​ກະທົບ​ ຈາກສະພາວະດັ່ງກ່າວນີ້ ຢ່າງ​ໜັກໜ່ວງ​ທີ່​ສຸດ ​ເນື່ອງ​ຈາກ​ເປັນ​ກຸ່ມ​ປະຊາກອນ ​ທີ່​ມີ​ຖານະ​ຍາກຈົນ ​ແລະ​ ມີ​ສະພາບ​ຊີວິດ​ການ​ເປັນຢູ່ ​ທີ່​ແຕກ​ໂຕນ​ກັນຢ່າງ​ຍິ່ງ ​ເມື່ອ​ທຽບ​ໃສ່​ປະຊາຊົນລາວ ​ໃນ​ເຂດ​ຕົວ​ເມືອງ.

ທັງ​ນີ້​ກໍ​ເນື່ອງ​ຈາກ​ວ່າ ການ​ພັດທະນາ​ເສດ​ຖະ​ກິດ​ໃນ​ລາວ ​ໃນ​ລະຍະ​ທີ່​ຜ່ານ​ມານັ້ນ ​ເຮັດ​
ໃຫ້​ເກີດ​ບັນຫາ​ກ່ຽວ​ກັບ​ຄວາມ​ແຕກ​ໂຕນ​ກັນ​ໃນ​ລະດັບ​ການ​ພັດທະນາ​ທາງ​ເສດຖະກິດ
ລະຫວ່າງ​ເຂດ​ເມືອງ ກັບ​ເຂດ​ຊົນນະບົດ​ເພີ້​ມຂຶ້ນນັບ​ມື້ ​ໂດຍ​ຈະ​ເຫັນ​ໄດ້​ຈາກ​ການ​ພັດທະ
ນາ​ທາງ​ເສດຖະກິດ​ ຢູ່​ໃນ​ເຂດ​ນະຄອນຫລວງ​ວຽງ​ຈັນ ທີ່​ມີ​ຍອດ​ຜະລິດ​ຕະພັນ​ລວມ (GDP) ​ເຖິງ 29,912 ຕື້​ກີບ ​ໃນ​ແຜນການ 2013-2014 ຊຶ່ງ​ຖົວ​ສະ​ເລ່ຍ​ເປັນ​ລາຍ​ໄດ້​ຂອງ ປະຊາຊົນ​ໃນ​ເຂດ​ນະຄອນຫລວງ​ວຽງ​ຈັນ ​ໄດ້​ເຖິງ 30 ລ້ານ​ກີບ ຫຼື 3,800 ຕໍ່​ຄົນ​ຕໍ່​ປີ.

ຫາກ​ແຕ່​ສຳ​ຫລັບ​ປະຊາຊົນ​ລາວ ທີ່ຢູ່​ແຂວງ​ຜົ້ງສາລີ ກັບ​ຍັງ​ມີ​ລາຍ​ໄດ້​ສະ​ເ​ລ່ຍພຽງ 6 ລ້ານ ​ກີບ ຫຼື 745 ດອນ​ລາ​ຕໍ່​ປີ​ເທົ່າ​ນັ້ນ ​ໃນ​ຂະນະ​ທີ່​ອັດຕາ​ຄວາມ​ຍາກຈົນ​ຂອງ​ປະຊາຊົນ​ລາວ ​
ໃນ​ແ​ຂວງ​ດັ່ງກ່າວ​ກໍ​ຍັງ​ສູງ​ເກີດ​ກວ່າ 45 ​ເປີ​ເຊັນ ຂອງ​ປະຊາກອນ​ທັງ​ໝົດ ຈຶ່ງ​ເປັນ​ການຍາກ
ຢ່າງ​ຍິ່ງ​ທີ່​ແຂວງ​ຜົ້ງສາລີ ຈະ​ສາມາດ​ລົບ​ລ້າງ​ບັນຫາ​ ຄວາມ​ຍາກຈົນ​ໄດ້​ຕາມ​ເປົ້າໝາຍ ທີ່​
ລັດ​ຖະບານ​ລາວ​ໄດ້​ວາງ​ໄວ້​ໃນ​ປີ 2015.

​ໂດຍ​ນອກຈາກ​ແຂວງ​ຜົ້ງສາລີ​ແລ້ວ ກໍ​ຍັງ​ມີ​ແຂວງ​ຫົວພັນ ອຸ​ດົມ​ໄຊ ຫລວງ​ນ້ຳທາ ບໍ່​ແກ້ວ
​ໄຊ​ສົມບູນ ຄຳ​ມ່ວນ ​ເຊ​ກອງ ສາລະ​ວັນ ​ແລະ​ອັດ​ຕະປື ທີ່​ໃນ​ລະຍະ 3 ປີ​ທີ່​ຜ່ານ​ມາ ລັດ
ຖະບານ​ສາມ​າດລົບ​ລ້າງ​ບັນຫາ ຄວາມ​ຍາກຈົນ​ໄດ້ໃນ​ເຂດ 886 ບ້ານ​ທີ່​ຄິດ​ເປັນ 9.97
​ເປີ​ເຊັນ ຂອງ​ບ້ານ​ທັງ​ໝົດ​ໃນ​ທົ່ວ​ປະ​ເທດ ​ແລະ​ສະ​ເລ່ຍ​ເປັນ​ລະດັບ​ຄວາມ​ສາມາດ​ໃນ​
ການ​ລົບ​ລ້າງ​ບັນຫາ ຄວາມ​ຍາກຈົນ ​ໄດ້​ພຽງ​ແຕ່ 3 ​ເປີ​ເຊັນ ກວ່າ​ເທົ່າ​ນັ້ນ ​ໃນ​ແຕ່ລະ​ປີ ​
ແຕ່​ວ່າ​ໃນ​ປັດຈຸບັນ​ນີ້ ກັບ​ຍັງ​ມີ​ບ້ານ ທີ່​ຍາກຈົນ​ຢູ່​ເຖິງ 2,289 ບ້ານ​ຄິດ​ເປັນ 26.72 ​ເປີ​ເຊັນ
ຈຶ່ງ​ເປັນ​ການ​ຍາກທີ່ ຈະລົບ​ລ້າງ​ໃຫ້​ເຫຼືອບໍ່​ເກີນ 10 ​ເປີ​ເຊັນ ​ໄດ້​ຕາມ​ແຜນການ​ໃນ​ປີ
2015 ນັ້ນ​ເອງ​.

ຄວາມເຫັນຂອງທ່ານ

ສະແດງຄວາມເຫັນໃຫ້ເບິ່ງ

ທ່ານອາດຈະມັກເລື້ອງນີ້ຄືກັນ

XS
SM
MD
LG