ລິ້ງ ສຳຫລັບເຂົ້າຫາ

logo-print

ວິ​ທະ​ຍຸ​ຊຸມ​ຊົນຊ່ວຍ​ໃຫ້​ແມ່​ຍິງ ຢູ່​ໃນ​ເມືອງ​ຫລ້າ​ຫລັງ ແຫ່ງ​ນຶ່ງຂອງ​ອິນ​ເດຍ ​ຮູ້​ສຶກມີ​ອຳ​ນາດ ​ຂຶ້ນ


ແມ່​ຍິງ​ອິນ​ເດຍ​ທີ່​ເປັນ​ຊາວ​ມຸ​ສ​ລິມທີ່ໃຊ້​ຜ້າ​ປົ​ກ​ຫົວ ແລະຄຸມ​ໜ້າ​ໄວ້​ກຳ​ລັງລົມ​ກັນ ໃນ​ຂະ​ນະ​ທີ່ພາ​ກັນ​ຍ່າງ​ເລາະ​ຊື້​ເຄື່ອງ​ໃນຕ​ະ​ຫລາດ​ແຫ່ງ​ນຶ່ງ ຢູ່ໃນ​ລັດອາ​ມາ​ດະ​ບັດ​ຂອງ​ອິນ​ເດຍ (ພາບ​ຖ່າຍ​ໃນ​ວັນ​ທີ 29 ທັນ​ວາ, 2017)

ວິ​ທະ​ຍຸ​ຊຸມ​ຊົນ​ຢູ່​ໃນເມືອງນຶ່ງທີ່ນອນ​ຢູ່​ໃນ​ບັນ​ດາ​ເມືອງ​ທີ່​ມີ​ຄວາມ​ຫລ້າ​ຫລັງ​ທີ່​ສຸດ​ຢູ່ໃນ​ພາກ​ເໜືອ​ຂອງ​ອິນ​ເດຍ ກຳ​ລັງ​ເຮັດ​ໃຫ້​ແມ່​ຍິງ​ ມີ​ຄວາມ​ອຳ​ນາດ​ເພີ້​ມ​ຂຶ້ນ ໂດຍທີ່​ທັງ​ຊຸກ​ຍູ້​ໃຫ້​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ເຮັດ​ວຽກ​ຢູ່​ໃນ​ສະ​ຖາ​ນີ​ວິ​ທະ​ຍຸແລະ​ທັງ​ຊ່ວຍ​ເຫລືອ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ແກ້​ໄຂ​ບັນ​ຫາ​ຕ່າງໆ ເຊັ່ນ​ການ​ໃຊ້​ຄວາມ​ຮຸນ​ແຮງ​ຢູ່​ໃນ​ຄອບ​ຄົວ​ຢູ່​ໃນ​ສັງ​ຄົມທີ່ຜູ້​ຊາຍ​ມີ​ອຳ​ນາດ​ສູງ​ສຸດນັ້ນ. Anjana Pasricha, ນັກ​ຂ່າວ​ວີ​ໂອ​ເອ​ໄດ້​ໄປ​ຢ້ຽມ​ຢາມ​ສະ​ຖາ​ນີ​ວິ​ທະ​ຍຸ​ດັ່ງ​ກ່າວ​ຢູ່​ໃນ​ເມືອງມີ​ວາດ (Mewat), ຢູ່ລັດຮາ​ຣີ​ຢາ​ນະ (Haryana) ເພື່ອ​ເບິ່ງ​ບົດ​ບາດຂອງວິ​ທະ​ຍຸ​ດັ່ງ​ກ່າວ ​ໃນການ​ເຮັດໃຫ້​ມີ​ການ​ປ່ຽນ​ແປງຢູ່​ໃນທົ່ວ 170 ບ້ານ ​ທີ່ການ​ກະ​ຈາຍ​ສຽງ​ຂອງ​ວິ​ທະ​ຍຸດັ່ງ​ກ່າວໄປ​ເຖິງ, ຊຶ່ງ​ບົວ​ສະ​ຫວັນຈະ​ນຳລາຍ​ງານ​ເລື້ອງນີ້​ມາ​ສະ​ເໜີ​ທ່ານ​ໃນ​ອັນ​ດັບ​ຕໍ່​ໄປ.


ເມື່ອ​ຜູ້​ນຳ​ພາຈັດ​ລາຍ​ການວິ​ທະ​ຍຸ​ໜຸ່ມ​ຄົນ​ນີ້ ​ກ່າວຕ້ອນ​ຮັບ​ຕໍ່​ບັນ​ດາ​ຜູ້​ຟັງ​ວິ​ທະ​ຍຸ​ເມືອງມີ​ວາດ, ກໍ​ມີ​ແມ່​ຍິງ​ຫລາຍ​ພັນ​ຄົນ​ໝູນ​ຄື້ນວິ​ທະ​ຍຸ​ໄປ​ຫາ.

ນາງ​ຟາ​ຣີນ(Fareen) ເປັນ​ຄົນ​ທີ່​ຫາ​ຍາກ ​ຢູ່​ໃນ​ໝູ່​ບ້ານທີ່ຜູ້​ຊາຍ​ມີ​ອຳ​ນາດ​ສູງ​ສຸດ ແລະຄົນສ່ວນ​ຫລາຍ​ແມ່ນຊາວ​ມຸ​ສ​ລິມ ທີ່​ຜູ້​ຍິງບໍ່ໄດ້​ຮັບ​ອະ​ນຸ​ຍາດ​ໃຫ້​ໄປ​ເຮັດ​ວຽກ ແຫ່ງນັ້ນ ​ທີ່​ເຫັນວ່າໄດ້​ຢູ່​ປົນ​ກັນກັບ​ພວກ​ຜູ້​ຊາຍ ຫລື​ແມ່ນ​ກະ​ທັ້ງ​ໄດ້​ຍິນ​ສຽງ​ເວົ້າ ອອກ​ມາ​ອີກ​ດ້ວຍ. ມັນ​ໃຊ້​ເວ​ລາ​ຫລາຍ​ເດືອນ ຈຶ່ງ​ສາ​ມາດ​ເຮັດ​ໃຫ້​ພໍ່​ແມ່​ຂອງ​ນາງ​ຢຸດການຄັດ​ຄ້ານ ແລະ​ໄປ​ເຂົ້າ​ເຮັດ​ວຽກ ​ຢູ່​ໃນສະ​ຖາ​ນີ​ວິ​ທະ​ຍຸແຫ່ງນັ້ນໄດ້.

ນາງ ຟາ​ຣີນ (Fareen), ຜູ້​ປະ​ກາດ​ລາຍ​ການ​ໃນ​ວິ​ທະ​ຍຸມີ​ວາດ (Mewat) ເວົ້າ​ເປັນ​ພາ​ສາ​ຮິນ​ດູ​ວ່າ:
"ພວກ​ຊາວ​ບ້ານບອກ​ພວກ​ເພິ່ນ​ວ່າ ເປັນ​ຫຍັງ​ເຈົ້າ​ຈຶ່ງບໍ່​ໃຫ້​ລູກ​ສາວ​ເຈົ້າ​ແຕ່ງ​ງານ​ສາ, ລາວ​ອາ​ຍຸ​ແກ່​ຫລາຍ​ແລ້ວໄດ໋. ໃຜ​ຊິ​ເອົາ​ລາວ ຄັນ​ລາວ​ໄປ​ເຮັດ​ວຽກ?"

ຫລັງ​ຈາກ​ເຮັດ​ວຽກຢູ່ໃນ​ສະ​ຖາ​ນີ​ວິ​ທະ​ຍຸແຫງນັ້ນ​ໄດ້ສອງ​ປີ ໃນ​ຂະ​ນະ​ທີ່​ນາງ​ຟາ​ຣີນ ສຸມ​ໃສ່​ບັນ​ຫາ​ຕ່າງໆ ເຊັ່ນ​ການ​ໃຊ້​ຄວາມ​ຮຸນ​ແຮງ​ຢູ່​ໃນ​ຄອບ​ຄົວ, ລາວ​ຖື​ວ່າ ຕົນ​ເອງ​ໂຊກ​ດີ ເມື່ອ​ທຽບ​ໃສ່​ກັບ​ຍິງສາວ​ຄົນ​ອື່ນໆ...

ນາງ ຟາ​ຣີນ (Fareen) ເວົ້າ​ເປັນ​ພາ​ສາ​ຮິນ​ດູ​ອີກວ່າ:
"ຂອບ​ໃຈ​ພະ​ເຈົ້າ​ທີ່​ຂ້ອຍບໍ່​ໄດ້​ແຕ່ງ​ງານ. ພວກ​ທີ່​ເປັນ​ສາ​ມີ​ບາງ​ຄົນ​ກໍບໍ່​ໄປ​ຫາ​ເງິນ, ບາງ​ຄົນ​ກໍ​ໜີ​ປະເຂົາ​ເຈົ້າ​ໄປ. ຂ້ອຍບອກ​ໃຫ້​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໝູນ​ຄື້ນ​ວິ​ທະ​ຍຸ​ມາ​ຟັງ ລາຍ​ການ​ຂອງ​ພວກ​ເຮົາ. ພວກ​ເຮົາ​ສາ​ມາດ​ຊ່ວຍ​ພວກເຈົ້າ​ໄດ້."

ຖ້ອຍ​ຄຳ​ເວົ້າ​ດັ່ງ​ກ່າວ​ບໍ່​ໄດ້​ຖືກ​ຈຳ​ກັດ​ຢູ່​ໃນ​ແຕ່​ວິ​ທະ​ຍຸ​ເທົ່າ​ນັ້ນ. ນາງ ຟາ​ຣິນ ໄດ້​ເຮັດ​ໃນ​ສິ່ງ​ທີ່​ບໍ່​ມີ​ແມ່​ຍິງ​ຄົນ​ໃດ​ທີ່​ສາ​ມາດ​ເຮັດໄດ້ -- ​ນັ່ງ​ຊ້ອນ​ທ້າຍລົດ​ຈັກ​ຂອງ​ເພື່ອນ​ຮ່ວມ​ງານ​ຜູ້​ຊາຍໄປ​ຍັງ​ໝູ່​ບ້ານທີ່ນາງ​ເອົາ​ເລື້ອງ​ຂອງ​ພວກ​ແມ່​ຍິງ​ທີ່​ຖືກສາ​ມີ​ຂົ່ມ​ເຫັງ​ທາ​ລຸນໄປ​ເປີດ​ໃຫ້​ຄົນ​ຟັງ.

ຢູ່​ໃນ​ບ້ານນີ້ພວກ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ພາ​ກັນ​ຟັງເລື້ອງ​ຂອງ​ແມ່ຍິງ​ໜຸ່ມຄົນ​ນຶ່ງ ທີ່​ໄປ​ຟ້ອງຢູ່​ສານ ແລະ​ໄດ້​ຮັບ​ເງິນ​ຊົດ​ເຊີຍ 200 ໂດ​ລາ​ຈາກ​ສາ​ມີ​ທີ່​ໜີ​ປະ​ນາງໄປ.

ນາງ ຊີ​ນາດ (Zeenat), ຊາວ​ບ້ານບ້ານ​ເຟີ​ໂຣ​ສ​ເພີ ນາ​ມາກ (Ferozpur Namak Village) ເວົ້າ​ເປັນ​ພາ​ສາ​ຮິນ​ດູ​ວ່າ:
"ເມື່ອ​ຂ້ອຍ​ໄປ​ຫາ​ຜູ້​ຄົນ, ພວກ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ບອກ​ໃຫ້​ຂ້ອຍ​ຢືນ​ຢັດ​ຢູ່​ໃນ​ຈຸດ​ຂອງ​ຕົນ. ແລ້ວຂ້ອຍກໍ​ມີ​ຄວາມ​ກ້າ​ຫານ​ຂຶ້ນ ຫລັງ​ຈາກ​ໄດ້​ຟັງ​ລາຍ​ການ​ກ່ຽວ​ກັບ​ການ​ທຳ​ຄວາມ​ຮຸນ​ແຮງ​ຕໍ່​ແມ່​ຍິງ​ແລ້ວ."

ໂດຍໄດ້​ຮັບ​ຄວາມ​ກ້າ​ຫານ​ຂຶ້ນ​ຍ້ອນ​ລາຍ​ການນີ້, ແມ່​ຍິງ​ອີກ​ຄົນ​ນຶ່ງຖາມ​ວ່າ ນາງ​ສາ​ມາດຫາ​ທາງ​ທວງ​ເອົາ​ຄ່າ​ຊົ​ດ​ເຊີຍ​ໄດ້​ແນວ​ໃດ.

ການ​ຂະ​ຫຍາຍ​ຕົວ​ຢ່າງວ່ອງ​ໄວ​ຂອງ​ໂທ​ລະ​ສັບ​ມື​ຖືຢູ່​ໃນ​ຊຸມ​ປີ​ມໍ່ໆ​ມານີ້ ໄດ້​ເຮັດ​ໃຫ້​ວິ​ທະ​ຍຸ​ສາ​ມາດ​ເຂົ້າ​ເຖິ​ງ​ຄົນ​ໄດ້ຢ່າງກວ້າງ​ຂວາງ​ຫລາຍຂຶ້ນ --ບັນ​ດາ​ແມ່​ຍິງ​ທັງ​ຫລາຍ​ພາ​ກັນ​ຢືມ​ໂທ​ລະ​ສັບ​ສາ​ມີ​ຂອງ​ຕົນ​ ເພື່ອ​ໝູນ​ຄື້ນໄປ​ຫາວິ​ທະ​ຍຸນັ້ນ. ແລ​ະ​ພວກ​ເຂົາ​ເຈົ້າກຳ​ລັງ​ຍື່ນ​ຄຳ​ຟ້ອງ​ຮ້ອງ​ຕໍ່​ສານ ຫລືບໍ່​ກໍຊອກ​ຫາ​ທາງໃຫ້​ມີການ​ໄກ່​ເກ່ຍກັນ.

ທ່ານ​ນາງ ອາ​ຊາ​ນາ ຄາ​ປົວ (Archana Kapoor), ຜູ້​ສ້າງ​ຕັ້ງ ແລະ​ອຳ​ນວຍ​ການ​ຂອງວິ​ທະ​ຍຸ​ມີ​ວາດ (Mewat) ເວົ້າ​ວ່າ:
"ສຳ​ລັບ​ແມ່​ຍິງ​ແລ້ວ ມັນ​ເປັນ​ຂັ້ນ​ຕອນ ​ທີ່​ເຮັດ​ໃຫ້ມີອຳ​ນາດ​ຂຶ້ນ​ຢ່າງ​ໃຫຍ່​ຫລວງ ເພາະ​ວ່າ ວິ​ທະ​ຍຸ​ແມ່ນ​ບາງ​ສິ່ງ ບາງ​ຢ່າງ ​ທີ່​ນຳ​ເອົາ​ຄວາມ​ເປັນ​ສ່ວນ​ຕົວ​ມາ​ໃຫ້​ທ່ານ, ມັນເອົາ​ຄວາມ​ເຊື່ອງ​ຊ້ອນບໍ່​ໃຫ້​ຄົນ​ຮູ້​ຕົວ​ຕົນຂອງທ່ານມາ​ໃຫ້, ແລະ​ມັນ​ນຳ​ເອົາຂໍ້​ມູນ ທີ່​ທ່ານ​ຍັງ​ສາ​ມາດ​ຟັງ​ໄດ້​ໃນ​ເວ​ລາ​ທີ່​ຢູ່​ຜູ້​ດຽວອີກ​ດ້ວຍ."

ກຳ​ລັງ​ມີ​ການ​ປ່ຽນ​ແປງ​ເກີດ​ຂຶ້ນ ແຕ່​ວ່າ​ມັນເປັນ​ໄປ​ຢ່າງ​ຊ້າໆ. ມັນ​ເປັນ​ເລື້ອງ​ທີ່​ທ້າ​ທາຍ​ຢ່າງ​ໃຫຍ່ຫລວງທີ່​ຈະ​ສາ​ມາດ​ຈ້າງ ແລະ​ຮັກ​ສາ​ແມ່​ຍິງ​ໄວ້​ໄດ້ --ໃນ​ຈຳ​ນວນ​ພະ​ນັກ​ງານ 12 ຄົນ ​ມີ​ແມ່​ຍິງ​ແຕ່ສາ​ມຄົນ​ເທົ່າ​ນັ້ນ.

ທ່ານ​ນາງ ໂຄ​ມາ​ລ ຊາ​ມາ (Komal Sharma), ຜູ້​ຈັດ​ການ​ຂອງ​ສະ​ຖາ​ນີ​ວິ​ທະ​ຍຸ​ມີ​ວາດ​ໃຫ້​ຄຳ​ເຫັນ​ວ່າ:
"ພວກ​ເຮົາ​ໄດ້​ຈ້າງ​ພວກ​ແມ່​ຍິງ​ທີ່​ແຕ່ງ​ງານ​ແລ້ວ​ສອງສາມ​ຄົນ​ມາ​ເຮັດ​ວຽກ​ນຳ. ແຕ່​ວ່າ ເມື່ອ​ສາ​ມີ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ເຫັນ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ກິນ​ເຂົ້າ​ທ່ຽງຮ່ວມ​ກັນ​ເປັນ​ທີມ​ກັບ​ເພື່ອນ​ຮ່ວມ​ງານ​ຊາຍ ສາ​ມີເຂົາ​ເຈົ້າ​ກໍ​ເອົາ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໜີ​ໄປ."

ນາງ​ຟາ​ຣີນ ຈະ​ສືບ​ຕໍ່​ເຮັດ​ວຽກໄດ້ອີກ​ດົນ​ປານ​ໃດ ແມ່ນ​ຍັງ​ຕ້ອງ​ໄດ້​ລໍ​ຖ້າ​ເບິ່ງ, ແຕ່​ວ່າ ການ​ໄດ້​ເຂົ້າ​ມາ​ໃນ​ຫ້ອງ​ກະ​ຈາຍ​ສຽງຂອງ​ວິ​ທະ​ຍຸ​ແຫ່ງນີ້ ໄດ້​ເຮັດ​ໃຫ້​ນາງ ຫຍັບ​ເຂົ້າ​ໄປໃກ້ກັ​ບ​ຄວາມ​ຫວັງ​ແຕ່​ຕອ​ນຍັງນ້ອຍ​ຂອງ​ນາງທີ່​ຢາກ​ເປັນ​ນັກ​ສະ​ແດງ​ຄົນ​ນຶ່ງ. ແລະ​ວຽກ​ງານ​ຂອງ​ນາງ​ໄດ້​ແນ​ໄປ​ໃສ່​ເປົ້າ​ໝາຍອີກອັນ​ນຶ່ງ.

ນາງ​ຟາ​ຣີນ ເວົ້າ​ເປັນ​ພາ​ສາ​ຮິນ​ດູອີກວ່າ:
"ຂ້ອຍ​ຢາກ​ນຳ​ເອົາ​ການ​ປ່ຽນ​ແປງ​ໄປ​ສູ່​ຄອບ​ຄົວ​ໃດ​ກໍ​ຕາມ​ທີ່​ຂ້ອຍ​ແຕ່ງ​ງານ​ນຳ. ພວກ​ລູກ​ສາວ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ຄວນ​ໄດ້​ເຂົ້າ​ໂຮງ​ຮຽນ. ພວກ​ແມ່​ຍິງ​ທີ່ຖືກ​ຂົ່ມ​ເຫັງ ຄວນ​ໄດ້​ຮັບ​ຄວາມ​ເປັນ​ທຳ ແລະ​ຄວນ​ຮູ້​ສິດ​ຂອງ​ຕົນ."

ຢູ່​ສະ​ຖາ​ນີວິ​ທະ​ຍຸ​ຊຸມ​ຊົນແຫ່ງນີ້ ບັນຫາ​ທ້າ​ທາຍ​ກໍ​ຄື ກາ​ນ​ຊຸກ​ຍູ້​ໃຫ້​ພວກ​ແມ່​ຍິງ ຫລາ​ຄົນ​ກວ່າ​ເກົ່າ ເຮັດຄື​ກັນ​ກັບ​ນາງ​ຟາ​ຣີນນີ້ ໃຫ້ເຂົ​າ​ເຈົ້າພາ​ກັນທັບ​ມ້າງ​ອຸ​ປະ​ສັກ​ກີດ​ຂວາງ ແລະ​ປ່ຽນ​ແປງຊີ​ວິດ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າໄດ້.

ເບິ່ງວີ​ດິ​ໂອກ່ຽວ​ກັບ​ຂ່າວນີ້​ເພີ້ມ​ເປັນ​ພາ​ສາ​ອັງ​ກິດ

ອ່ານ​ຂ່າວນີ້​ເພີ້ມ​ເປັນ​ພາ​ສາ​ອັງ​ກິດ​ຢູ່​ລຸ່ມນີ້

When this young radio jockey welcomes listeners to Radio Mewat, thousands of women tune in.

Fareen is a rare exception in these Muslim-dominated patriarchal villages where women are not allowed to work, be seen with men or even be heard. It took months to overcome her parents resistance and join the radio.

Fareen, Radio Mewat Announcer (in Hindi):
"The villagers told them why are you not marrying your daughter, she is so old. Who will marry her if she takes a job?"

Two years into her radio career, as Fareen focuses on issues such as domestic violence, she considers herself lucky compared to other young women..

Fareen, Radio Mewat Announcer (in Hindi):
"Thank God I did not get married. Some husbands don't earn, some have deserted them. I tell them to tune into our program. We can help you."

The message is not confined to the radio. Fareen does what no other woman here can -- ride with a male colleague on a motorcycle into villages where she plays stories of women who have faced harassment.

In this village they listen about a young woman who went to court and won a $ 200 settlement from her husband, who deserted her.

Zeenat, Ferozpur Namak Village Resident (in Hindi):
"When I went to people, they told me to take a stand. I got courage after listening to the program on violence against women."

Emboldened by this, another woman asks how she can seek redress.

The explosive growth of mobile phones in recent years has widened the radio's reach -- women often borrow phones from their husbands to tune in. And they are beginning to file court cases or seek mediation.

Archana Kapoor, Radio Mewat Founder and Director:
"For women it has been a hugely empowering process because radio is something which gives you privacy, it gives you anonymity, and it gives you information which you can even listen to when you are alone."

Change is happening, but slowly. It is a huge challenge to hire and retain women -- out of 12 employees, only three are women.

Komal Sharma, Radio Mewat Station Manager (in Hindi):
"We employed a couple of married women. But when their husbands saw them having lunch with male colleagues in the team, they took them away."

How long Fareen will continue working remains to be seen. But getting into this studio has brought her close to her childhood dream of becoming an actor. And her work has fired another goal.

Fareen, Radio Mewat Announcer (in Hindi):
"I want to bring change into whichever family I marry. Their girls should go to school. Women who are being abused should get justice and should know their rights."
For this community radio, the challenge is to convince more women that like Fareen they can break barriers and transform their lives.

ທ່ານອາດຈະມັກເລື້ອງນີ້ຄືກັນ

XS
SM
MD
LG