ລິ້ງ ສຳຫລັບເຂົ້າຫາ

logo-print

ອົບ​ພະ​ຍົບ ໂຣ​ຮິງ​ຢາ ໃນ ມາ​ເລ​ເຊຍ ຖືກ​ບັງ​ຄັບ​ເຮັດ​ວຽກ ​ໃນ​ເງົາ​ມືດ


ເດັກ​ນ້ອຍ​ມຸ​ສ​ລິມ ໂຣ​ຮິງ​ຢາ ນັ່ງ​ຢູ່​ໂຮງ​ຮຽນ ໃນ​ເມືອງ ຄ​ລັງ, ເຂດນອກ​ຂອງ​ນະ​ຄອນຫຼວງ ກົວ​ລາ​ລຳ​ເປີ, ມາ​ເລ​ເຊຍ. 12 ກັນ​ຍາ, 2017.

ໃນ​ຕອນ​ເຊົ້າ​ຂອງວັນ​ທີ 2 ມີ​ນາ ປີ 2012, ທ້າວ ໂມ​ຮຳ​ມັດ ຢູ​ນັ​ສ ໄດ້​ຂຶ້ນ​ເຮືອ​ໄມ້​ທີ່​ຊຸດ​
ໂຊມລຳນຶ່ງ ຢູ່ຊາຍຝັ່ງຕາເວັນອອກໄກຂອງປະເທດ ບັງກລາແດັສ ພ້ອມກັບເພື່ອນຊາວ
ມຸສລິມ ໂຣຮິງຢາ ປະມານ 100 ຄົນຈາກສູນອົບພະຍົບຂະໜາດໃຫຍ່ຂອງເມືອງ
ຄັອກສ໌ ບາຊາ.

ທ້າວ ຢູ​ນັ​ສ, ໃນ​ເວ​ລາ​ນັ້ນ​ມີ​ອາ​ຍຸ 22 ປີ​, ​ໄດ້ຫຼົບ​ໜີ​ອອກ​ຈາກ​ປະ​ເທດ​ບ້ານ​ເກີດ ມຽນ​ມາ
ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້, ບ່ອນທີ່ການປະທະກັນນອງເລືອດ ລະຫວ່າງຊາວມຸສລິມ ກັບ ຊາວພຸດ
ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຊາວ ໂຣຮິງຢາ ຫຼາຍພັນຄົນຕ້ອງໜີອອກຈາກບ້ານຂອງເຂົາເຈົ້າ. ເຖິງແມ່ນ
ວ່າຈະມີຄວາມປອດໄພໃນປະເທດ ບັງກລາແດັສ ກໍຕາມ, ທ້າວ ຢູນັສ ໄດ້ພົບວ່າຊີວິດ
ໃນສູນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຜູ້ຄົນແມ່ນບໍ່ສາມາດທົນຢູ່ໄດ້. ລາວບໍ່ເຫັນອະນາຄົດສຳລັບລາວ
ຢູ່ທີ່ນັ້ນຫຼາຍໄປກວ່າໃນ ມຽນມາ, ບ່ອນທີ່ຊາວ ໂຣຮິງຢາ ໄດ້ຖືກປະຕິເສດສັນຊາດ
ແລະ ປະເຊີນກັບການກົດຂີ່ຂູດຮີດຢ່າງໜັກ.

ຫຼັງ​ຈາກ​ໄດ້​ຄ້າງ​ຢູ່​ທະ​ເລ 11 ວັນ, ແລະ ການຫຼົບ​ໜີເຈົ້າ​ໜ້າ​ທີ່ສາມ​ຄັ້ງ​ໃນ​ປ່າ​ຂອງ​ປະ​
ເທດ ໄທ ນັ້ນ, ທ້າວ ຢູນັສ ໄດ້ຖືກລັກນຳຕົວເຂົ້າໄປໃນປະເທດ ມາເລເຊຍ, ບ່ອນທີ່
ລາວໄດ້ຫວັງວ່າຈະສືບຕໍ່ບ່ອນທີ່ຊີວິດຂອງລາວ ໄດ້ຢຸດລົງຢ່າງກະທັນຫັນນັ້ນ. ແຕ່
ເຈັດປີຕໍ່ມາ, ລາວຮູ້ສຶກວ່າ ຊີວິດຂອງລາວຍັງຢຸດຢູ່ຄືເກົ່າ.

ເຖິງ​ແມ່ນ ມາ​ເລ​ເຊຍ ຈະ​ອະ​ນຸ​ຍາດ​ໃຫ້​ອົບ​ພະ​ຍົບ​ລົງ​ທະ​ບຽນ​ກັບ​ອົງ​ການ​ອົບ​ພະຍົບ
ສະຫະປະຊາຊາດຫຼື UNHCR ກໍຕາມ, ປະເທດດັ່ງກ່າວກໍບໍ່ໄດ້ສະໜອງການຊ່ວຍ
ເຫຼືອ ແລະ ປະຕິເສດບໍ່ໃຫ້ເຂົາເຈົ້າມີສິດເຮັດວຽກ, ແຕ່ໃນເວລາດຽວກັນກໍໄດ້ເກັບຄ່າ
ປະກັນສຸຂະພາບນຳເຂົາເຈົ້າ. ກຸ່ມປົກປ້ອງສິດທິມະນຸດກ່າວວ່າ ນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ອົບ
ພະຍົບສ່ວນຫຼາຍ ມີທາງເລືອກທີ່ນ້ອຍ ແຕ່ຕ້ອງເຮັດວຽກຢ່າງໜັກ ໃນເງົາມືດຂອງ
ເສດຖະກິດຂອງປະເທດດັ່ງກ່າວ, ບ່ອນທີ່ເຂົາເຈົ້າຈະຕົກເປັນເຫຍື່ອຂອງຜູ້ຈ້າງງານ
ທີ່ກຽມພ້ອມທີ່ຈະເອົາລັດເອົາປຽບຈາກການຄວາມໝົດຫວັງຂອງເຂົາເຈົ້າ, ດ້ວຍການ
ຈ່າຍເງິນໃຫ້ເຂົາເຈົ້າໜ້ອຍກວ່າຄົນອື່ນ ຫຼື ບໍ່ໄດ້ຈ່າຍເລີຍ. ພວກອົບພະຍົບຍັງຖືກ
ຫ້າມຈາກການເຂົ້າໂຮງຮຽນລັດ, ເຊິ່ງຕັດເຂົາເຈົ້າອອກຈາກເສັ້ນທາງທີ່ນຳໄປສູ່ການ
ປັບປຸງສະຖານະການຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ອ່ານ​ຂ່າວນີ້​ເປັນ​ພາ​ສາ​ອັງ​ກິດ

XS
SM
MD
LG