ລິ້ງ ສຳຫລັບເຂົ້າຫາ

ເດວິດ ທິບພະວົງ ຮ່ວມຄົ້ນຄ້ວາ ເພື່ອຜະລິດ software ທີ່ຈະຊ່ວຍເຮັດໃຫ້ ການບິນປອດໄພຍິ່ງຂຶ້ນ

  • ດາຣາ ບັກຄໍາ

ເດວິດ ທິບພະວົງ ກັບຄອບຄົວ ໃນວັນຮັບປະລິນຍາໂທ ຈາກມະຫາວິທະຍາໄລ Stanford ທີ່ພາກເໜືອ ລັດແຄລິຟໍເນຍ, ເດືອນພຶດສະພາ 2011

ລາຍການຊີວິດຊາວລາວໃນຕ່າງແດນຂອງວີໂອເອແລງມື້ນີ້ ນໍາສະເໜີຕອນທີສອງຂອງການ ສໍາພາດກັບເດວິດ ທິບພະວົງ ໜຸ່ມອາເມຣິກັນເຊື້ອສາຍລາວ ທີ່ຮຽນຈົບປະລິນຍາໂທຈາກ Stanford University ຊຶ່ງເປັນມະຫາວິທະຍາໄລຊັ້ນນຶ່ງຂອງອາເມຣິກາ ແລະເຮັດວຽກຢູ່ ອົງການ NASA ຫລືອົງການການບິນແລະອາວະກາດແຫ່ງຊາດຂອງສະຫະລັດ ໃນຖານະ ນັກຄົ້ນຄວ້າ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ການສັນຈອນທາງອາກາດຢູ່ໃນປະເທດນີ້ ມີຄວາມປອດໄພຍິ່ງຂຶ້ນ. ເຊີນທ່ານຕິດຕາມຮັບຟັງຈາກດາຣາ.

ຟັງບົດສໍາພາດໂດຍເຕັມ:

ເມື່ອ​ໄດ້​ຍິນ​ຊື່ອົງການ​ນາ​ຊາ ຫລື National Aeronautics and Space Adminis-
tration ຂອງ​ສະຫະລັດ ຜູ້​ຄົນ​ສ່ວນ​ໃຫຍ່​ແມ່ນ​ຈະ​ພາກັນ​ຄິດ​ເຖິງ​ການສໍາ​ຫລວດ​ຄົ້ນ​ຄ້ວາ
ອາ​ວະ​ກາດ ​ແຕ່​ວ່າ​ວຽກ​ງານ​ສ່ວນ​ນຶ່ງ​ຂອງ​ນາ​ຊາ​ແມ່ນ​ກ່ຽວ​ກັບ​ການບິນນໍາ​ ຕາມ​ທີ່ບອກ​ຢູ່​
ໃນ​ຊື່​ພາສາ​ລາວ ຄື​ອົງການ​ການບິນ​ແລະ​ອາ​ວະ​ກາດ​ແຫ່ງ​ຊາດ​ຂອງ​ສະຫະລັດ​ ​ແລະ​ວຽກ
ນຶ່ງ​ທີ່​ສໍາຄັນ​ກໍ​ຄື​ການ​ຄົ້ນ​ຄ້ວາ​ເພື່ອ​ຄຸ້ມ​ຄອງ​ການ​ສັນຈອນ​ທາງ​ອາກາດຢູ່​ໃນ​ປະ​ເທດ​ນີ້ ​ເພື່ອ
ເຮັດ​ໃຫ້ມີ​ຄວາມ​ປອດ​ໄພ​ຍິ່ງ​ຂຶ້ນ. ​ເດ​ວິດ ທິບ​ພະ​ວົງ ​ແມ່ນ​ເປັນ​ໜຸ່ມ​ອາ​ເມຣິກັນເຊື້ອສາຍ​
ລາວຄົນ​ດຽວ ​ທີ່ໄດ້ມີ​ສ່ວນ​ປະກອບ​ໃນ​ວຽກ​ງານ​ອັນ​ສໍາຄັນ​ນີ້ໃນ​ຂະນະ​ທີ່​ສຶກສາ​ເອົາ​ປະລິນ
ຍາ​ໂທ​ໄປ​ພ້ອມ ​ໂດຍ​ທຶນຂອງ​ອົງການ​ນາ​ຊາ​ເອງ.

ເດວິດ ທິບພະວົງ ຮ່ວມຄົ້ນຄ້ວາ ເພື່ອຜະລິດ software ທີ່ຈະຊ່ວຍເຮັດໃຫ້ ການບິນປອດໄພຍິ່ງຂຶ້ນ
ເດວິດ ທິບພະວົງ ຮ່ວມຄົ້ນຄ້ວາ ເພື່ອຜະລິດ software ທີ່ຈະຊ່ວຍເຮັດໃຫ້ ການບິນປອດໄພຍິ່ງຂຶ້ນ

ເດ​ວິດ​ບອກ​ກັບວີ​ໂອ​ເອວ່າ ​ນ່ານ
ຟ້າ​ຂອງ​ສະຫະລັດແມ່ນ​ເປັນ​ເຂດ
ນ່ານຟ້າ​ທີ່ສັບສົນ​ທີ່​ສຸດ. ໃນ​ມື້​ນຶ່ງໆ ມີ​ເຮືອບິນ​ຂຶ້ນ​ບິນ​ຫລາຍ​ເຖິງຫ້າໝື່ນ​ຖ້ຽວ ແລະ ​ໃນ​ຊ່ວງ​ເວລາ​ນຶ່ງໆແມ່ນ​ມີ​ເຮືອບິນ​ ບິນ​ຢູ່ເທິງຟ້າ​ພ້ອມ​ກັນ​ເຖິງ​ຫ້າພັນລໍາ ​ແລະ​ໃນ​ຊົ່ວ​ໂມງນຶ່ງໆ​ ຈະ​ມີ​ຍົນ​ຂຶ້ນ​ບິນ 40-50 ລໍາ ຫລື​ເກືອບ​ວ່າ ນາທີ​ລະ​ລໍາ ຢູ່​ເດິ່ນບິນ​ທີ່​ໃຫຍ່​ແລະ​ເປັນ​ສູນ​ກາງການ​ເດີນທາງ​ໄປ​ຕ່າງປະ​ເທດ ​ເຊ່ນ​ສະໜາມ​ບິນ O’Hare ທີ່​ນະຄອນ Chigaco ລັດ Illinois ​ເປັນ​ຕົ້ນ. ສະ​ນັ້ນ
ບັນດາ​ເຈົ້າ​ໜ້າ​ທີ່​ຄວບ​ຄຸມ​ການ
ບິນຢູ່​ໃນ​ແຕ່​ລະສະ​ໜາມ​ບິນ
ຈຶ່ງ​ມີ​ພາລະ​ໜັກ​ທີ່​ສຸດ​ໃນ​ການ
ປ້ອງ​ກັນ ບໍ່​ໃຫ້​ເກີດ​ອຸບັດ​ຕິ​ເຫດ​
ເຮືອບິນ​ຕໍາກັນ ຊຶ່ງເດ​ວິດ​ເວົ້າ​ວ່າ ຜ່ານ​ມາ ພວກ​ຄວບ​ຄຸມ​ການບິນ​ແມ່ນ​ໄດ້​ປະຕິບັດ​ໜ້າ​ທີ່​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໄດ້​ດີ​ທີ່​ສຸດ ​ເພາະວ່າຍັງ​ບໍ່​ເຄີຍ​ມີ​ອຸບັດ​ຕິ​ເຫດ​ເຮືອບິນ​ຕໍາ​ກັນຢູ່​ກາງ​ອາກາດ​ຈັກ​ເທື່ອ. ​ແຕ່ກໍ​ເປັນ​ທີ່​ຄາດຄະ​ເນ​ກັນ​ວ່າ ​ໃນ​ອີກ 20 ປີ​ຂ້າງ​ໜ້າ​ນີ້ ຈໍານວນ​ເຮືອບິນ​ທີ່​ສັນຈອນ​ຢູ່​ເທິງ​ອາກາດ​ແມ່ນ​ຈະ​ເພິ່ມຂຶ້ນເປັນສອງ ​ເທົ່າ​ໂຕ ສະ​ນັ້ນ ຈຶ່ງ​ມີ​ຄວາມ​ຈໍາ​ເປັນ​ທີ່​ສຸດ​ທີ່​ຈະຕ້ອງ​ຫາ​ທາງ​ປ້ອງ​ກັນ​ບໍ່​ໃຫ້​ເກີດ​ອຸບັດ​ຕິ​ເຫດ​ຂຶ້ນ​ໄດ້. ​ແລະ​ນັ້ນ​ກໍ​ເປົ້າ​ໝາຍ​ຂອງ​ວຽກ​ງານ​ຄົ້ນຄວ້າ​ຂອງ​ລາວ ຊຶ່ງ​ເດ​ວິດ​ອະທິບາຍ​ຕື່ມ​ວ່າ:

ວຽກ​ຫລັກ​ຂອງຂ້ອຍແມ່ນ​ການ​ພັດທະນາ computer software ຫລື​ລາຍການ​
ຄອມ​ພິວ​ເຕີ ທີ່​ສາມາດ​ບອກ​ລ່ວງ​ໜ້າ​ໄດ້​ວ່າ ເຮືອບິນຈະບິນ​ຢູ່​ໃນ​ລະດັບ​ໃດ
ແລະ
ສາມາດ​ສົ່ງ​ສັນຍານອັດຕະ​ໂນ​ມັດ ເຕືອນ​ໃຫ້ພວກ​ເຈົ້າ​ໜ້າ​ທີ່​ຄວບ​ຄຸມການບິນຊາບ​ ​
ໃນ​ກໍລະນີ​ທີ່​ມີເຮືອ
ບິນໆຢູ່ໃກ້​ກັນເກີນ​ໄປ. ພວກຄວບ​ຄູ​ມການບິນຢູ່​ສະໜາມ​ບິນຈະ​
ຕ້ອງ​ຮັກສາ
ລຍະຂອງເຮືອບິນ​ ໃຫ້​ຢູ່​ຫ່າງ​ໄກ​ກັນ ຢ່າງ​ນ້ອຍ ຫ້າ​ໄມລ໌ຫລື​ປະມານ
9 ຫລັກ
ທາງລວງນອນ ແລະ 1000 ​ຟິດຫລື​ປະມານ 300 ແມັດທາງ​ລວງສູງ.
ແຕ່
ຖິງ​ແມ່ນ ໄລຍະຈະໄກ​ກັນຂະໜາດ​ນັ້ນກໍ​ຕາມ ພວກຄວບຄຸມການບິນກໍຍັງ​ຈະ​
ມີ​ບັນຫາ​ໃນ​ອານາ​ຄົດ ​ເພາະວ່າຈໍາ​ນວນ​ຂອງ​ເຮືອບິນ​ຈະ
ມີເພີ້​ມຂື້ນ. ຈຸດປະສົງ
ລາຍການ
ຄອມ​ພີ​ວ​ເຕີທີ່​ວ່າ ນີ້ ກໍ​ແມ່ນ​ເພື່ອ ຊ່ວຍຜ່ອນ​ເບົາວຽກ​ຂອງພວກຄວບ
ຄຸ
ມການບິນ ເພື່ອ​ວ່າ​ແຕ່ລະຄົນຈະສາມາດຕິດຕາມ​ແລະ​ຄຸ້ມ​ຄອງ​ເຮືອບິນໄດ້
ຫລາຍ​ລໍາຂຶ້
ແລະຢ່າງ​ປອດ​ໄພ​ຂຶ້ນ. ນັ້ນແຫລະຄື ວຽກທີ່​ຂ້ອຍໄດ້ທໍາ​ການຄົ້ນ​
ຄ້ວາ​ມາ.

ແຕ່​ເລື່ອງ​ຄວາມ​ປອ​ດ​ໄພ​ບໍ່​ແມ່ນ ​ເປົ້າ​ໝາຍ​ດຽວ​ຂອງ​ວຽກ​ງານ​ຄົ້ນ​ຄ້ວາ​ຂອງເດ​ວິດ. ລາວອະ
ທິບາຍວ່າ ເຂດ​ນ່ານຟ້າ​ຂອງ​ເມືອງ​ນຶ່ງໆ​ຈະແບ່ງ​ອອກ​ເປັນຫລາຍພາກສ່ວນ ຕາມ​ທີ່​ເຫັນ​ຢູ່​
ໃນ​ຈໍ​ເຣດາຣ໌ ​ແລະ​ໃຫ້​ຜູ້​ຄວບ​ຄຸມ​ການບິນ​ຄົນ​ນຶ່ງ​ຫລື​ສອງ​ຄົນຄຸມຫລື​ຫລາຍກ່ວາ​ນັ້ນ ຖ້າ​ຫາກ
ເປັນ​ເມືອງ​ໃຫຍ່ ມີ​ການ​ສັນຈອນ​ທາງ​ອາກາດ​ຄັບ​ຄັ່ງ ຊຶ່ງ​ແຕ່​ລະ​ພາກສ່ວນ​ອາດ​ຈະ​ຮັບ​ຜິດ​
ຊອບ​ເຮືອບິນ ຮອດ 15 ຫາ 20 ລໍາ​ກໍ​ມີ. ​ແລະ​ລະບົບ​ການບິນ​ໃນ​ປັດຈຸບັນ​ນີ້ ກໍ​ຄື​ວ່າເວລາ
ເຮືອບິນ​ແລ່ນ​ຂຶ້ນ​ຈາກ​ເດິ່ນໄປ​ຮອດ​ລະດັບ​ນຶ່ງ​ແລ້ວ ຜູ້​ຄວບ​ຄຸມ​ກາ​ນບິນ​ກໍ​ຈະ​ບອກ​ໃຫ້​ນັກ​
ບິນບັງຄັບ​ໃຫ້​ຍົນບິນ​ໄປ​ຊື່ໆ​ຊົ່ວ​ໄລຍະ​ນຶ່ງ ​ແລ້ວ​ຈຶ່ງ​ບິນ​ສູງ​ຂຶ້ນ​ໄປ​ຮອດ​ລະດັບ​ທີ່​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ຕ້ອງ
ການ ຊຶ່ງ​ເປັນ​ການ​ສິ້ນ​ເປືອງ​ນໍ້າມັນ​ຫລາຍ. ສະ​ນັ້ນ ​ເລື່ອງ​ການ​ປະ​ຍັດ​ນໍ້າມັນປະ​ຫຍັດ​ຄ່າ​
ໃຊ້​ຈ່າ​ຍ​ ກໍ​ແມ່ນ​ອີກ​ເປົ້າ​ໝາຍ​ນື່ງຂອງ​ວຽກ​ງານ​ຄົ້ນ​ຄ້ວາ​ຂອງ​ເດ​ວິດ ທີ່​ຊີ້​ແຈງ​ຕື່ມ​ວ່າ:

“ວຽກ​ທີ່​ຂ້ອຍ​ກໍາລັງພະຍາຍາມເຮັດ​ຢູ່ ກໍ​ຄື​ຫາ​ທາງ​ພັດທະນາ​ເຄື່ອງ​ມື​ທາງ​ຄອມ​
ພິວ​ເຕີ ທີ່​ຈະ​ເຮັດ​ໃຫ້​ພວກ​ຄວບຄຸມ​ການບິນ​ໝັ້ນ​ໃຈ​ໄດ້​ວ່າ ​ເຮືອບິນ​ຈະສາມາດ​
ບິນ​ເຈີດ​ຂຶ້ນ​ໄປ​ໄດ້​ບາດ​ດຽວຮອດ​ລະດັບ​ທີ່​ນັກ​ບິນ​ຢາກ​ບິນ ຈົນ​ໄປ​ຮອດ​ຈຸດໝາຍ
ປາຍ​ທາງ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ ​ໂດຍ​ບໍ່​ຕ້ອງ​ໄດ້ຢຸດ​ຢູ່​ໃນ​ລະດັບ​ນຶ່ງ​ແລ້ວ​ ຈຶ່ງ​ບິນ​ຂຶ້ນ​ໄປ
ອີກ ຄື​ກັບ​ໃນ​ປັດຈຸບັນ​ນີ້. ​ເວົ້າ​ໃນ​ອີກ​ແງ່​ນຶ່ງ​ກໍ​ຄື​ວ່າ ພວກ​ເຮົາ​ກໍາລັງ​ເລ່ງ​ໃສ່ພັດ
ທະນາ​ການບິນ​ສີຂຽວ ຫລື green aviation ນໍາ ຊຶ່ງ​ກໍ​ຄື​ລະບົບ​ການ​ບິນ​ທີ່​ເປັນ​
ມິດ​ຕໍ່​ສິ່ງ​ແວດ​ລ້ອມ ​ເພາະວ່າ​ການ​ທີ່​ຍົນ​ສາມາດ​ບິນຂຶ້ນ​ໄປ​ຮອດ​ລະດັບ​ທີ່​ຕ້ອງ
ການ​ໄດ້​ບາດ​ດຽວ​ນັ້ນ ມັນ​ກໍ​ຈະ​ປ່ອຍໄອ​ເສຍຫລື​ມົນ​ລະ​ພິດໜ້ອຍ​ລົງ ​ບໍ່​ປ່ອຍ​
ສຽງ​ດັງ​ຫລາຍ ແລະ​ກໍ​ຈະໃຊ້​ນໍ້າມັນ​ໜ້ອຍ​ລົງ ຊຶ່ງມີ​ຜົນ​ການ​ສຶກສາ​ຄົ້ນ​ຄ້ວາ
ສະ​ແດງ​ວ່າ ຖ້າ​ຫາກ​ຍົນບິນຂຶ້ນ​ໄປ​ຮອດ​ລະດັບ​ ທີ່​ຕ້ອງການ​ໄດ້​ບາດດຽວ​ນັ້ນ ​
ເຮົາ​ກໍ​ຈະ​ສາມາດປະ​ຍັດ​ນໍ້າມັນ​ໄວ້​ໄດ້ ຮອດ 188 ລ້ານ​ແກ​ລລອນໃນ​ແຕ່ລະ​ປີ.”

ເດວິດ ທິບພະວົງ ກັບຄອບຄົວ ຊຶ່ງມີພໍ່ແມ່ ແມ່ຕູ້ຫລືອາມ້າ ກັບນ້ອງຊາຍ
ເດວິດ ທິບພະວົງ ກັບຄອບຄົວ ຊຶ່ງມີພໍ່ແມ່ ແມ່ຕູ້ຫລືອາມ້າ ກັບນ້ອງຊາຍ

ນີ້​ແຫລະ​ຄື ​ເດ​ວິດ ທິບ​ພະ​ວົງ ໜຸ່ມ​ອາ​ເມຣິກັນ​ເຊື້ອສາຍ​ລາວ ທີ່​ມີ​ອາຍຸ​ພຽງ 26 ປີ ​ແຕ່​ກໍ​ໄດ້​ເຮັດ​ວຽກ​ງານ​ຄົ້ນ​ຄ້ວາ​ທີ່​ສໍາຄັນ​ໃຫ້​ກັບ ສອງ​ສະ​ຖາ​ບັນ​ໃຫຍ່​ໆຂອງ​ປະ​ເທດ​ນີ້ ກໍ​ຄື​ທະນາຄານ​ແຫ່ງ​ຊາດ​ສະຫະລັດ ບ່ອນ​ທີ່​ລາວ​ເຄີຍ​ເຮັດ​ມາກ່ອນ ​ແລະອົງການ​ນາ​ຊາ ບ່ອນ​ທີ່​ລາວ​ກໍາລັງ​ເຮັດ​ຢູ່​ໃນ​ປັດຈຸ ບັນ​ ຊຶ່ງກໍ​ຖື​ວ່າ​ເປັນຄວາມ​ສໍາ​ເລັດ​ຢ່າງ​ສູງສົ່ງ ຍາກ​ທີ່​ຈະ​ຫາ​ຄົນ​ອື່ນໃດ​ເທົ່າ​ທຽມ​ໄດ້​ໃນ​ປະຊາ​ຄົມ​ລາວ​ໃນ​ສະຫະລັດ​ນີ້. ຜົນງານ​ການ​ຄົ້ນ​ຄ້ວ​າຂອງ​ເດ​ວິດ​ໄດ້​ປາກົດ​ອອກ ​ໃນ​ບົດ​ຂຽນ​ຫລາຍ​ສະບັບ ທີ່​ຖືກ​ນໍາ​ລົງ​ພິມ​ເຜີຍ​ແຜ່​ໃນວາລະສານ​ຕ່າງໆ ກ່ຽວ​ກັບການ​ວິ​ເຄາະ​ເສດ ຖະກິດ​ແລະການ​ຄົ້ນ​ຄ້ວາ​ດ້ານ​ ການບິນ.

ເດ​ວິດ​ເປັນ​ລູກ​ຊາຍ​ຂອງ​ທ່ານ​ພິຣິດ ​ແລະ​ຍານາງ​ວິພາ ທິບພະ​ວົງ ທີ່​ດໍາລົງ​ຊີ​ວິດ​ຢູ່​ທີ່​ລັດ​ຮາ​ວາຍ. ທັງ​ສອງ​ແລະແມ່ຕູ້ຂອງ​ເດ​ວິດ​ ຄື​ຍາ​ແມ່ຈັນ​ໄຊ ພົມ​ສຸວັນ ທີ່​ເດ​ວິດ​ເອີ້ນ​ວ່າ​ອາ​ມ້ານັ້ນ ​ໄດ້​ເປັນ​ພະລັງ​ຊຸກຍູ້​ໃຫ້​ເດ​ວິດ​
ມຸມານະ​ສູ້​ຊົນມາ​ ຈົນ​ຮອດ​ຂັ້ນ​ນີ້ ​ໂດຍ​ສະ​ເພາະ​ຜູ້​ເປັນ​ມານ​ດາ ຊຶ່ງ​ເດ​ວິດ​ກ່າວ​ວ່າ:

ແມ່​ຂອງ​ຂອ້ຍເປັນ​ພະລັງທີ່​ດົນບັນດານ​ໃຫ້​ຂ້ອຍ​ກ້າວ​ມາໄກ​ພຽງຮອດນີ້.​ ​ເພິ່ນ
ຮຽນ​ຮອດ​ແຕ່ຫ້ອງ​ທີ​ສີ່​ເທົ່າ​ນັ້ນ ​ແຕ່​ເພິ່ນເປັນ​ຄົນມີ​ມານະ​ອົດທົນ ສະຫລາດ
ມີ
ຄວາມທະ​ເຍີ​ທະ​ຍານ
ແລະມັກ​ຮຽນ ​ແລະ​ເຖິງ​ແມ່ນເພິ່ນ ໄດ້​ມີ​ໂອກາດຮຽນ​ໜັງ
ສື
ຮອດ ປ. 4 ​ເທົ່າ​ນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ກໍຫັນ​ໄປ​ຮຽນອາຊີບຫຍິບ​ເສື້ອ ​ແລະ ກໍເປັນ​
ຊ່າງ​ຫຍິບ​ເສື້ອ​ທີ່​ເກ່ງ
ມີ​ຝີ​ມື. ຫລັງ​ຈາກບ້ານເມືອງແຕກ ເພິ່ນໄດ້ລົບ​ໜີ​ມາ​ຢູ່
ສູນ​ອົບ​ພະ​ຍົ
ບ​ໃນ​ໄທ ແລະດ້ເຂົ້າມາຢູ່ ໃນ​ສະຫະລັ ທີ່ລັດຮາ​ວາຍ ​ໂດຍ​
ການ​ອຸ
ປະຖໍາຂອງອ້າຍ ທ່ານ​ຄໍາອຸ້​ຍ ລູງຂອງ​ຂ້ອຍ. ຫລັງ​ຈາກ​ນັ້ນ ​ແມ່​ໄດ້​
ໄປ​ເຂົ້າ​ໂຮງຮຽນ​ອາ
ຊີບ ​ແລະ​ໃນ​ທີ​ສຸດກໍ​ໄດ້​ເປີດຮ້ານຂາຍ​ເຄື່ອງ​ເອ້ນ້ອຍໆ
ເປັນຂອງ​ຕົນ​ເອ
ງ ທີ່ໄວ​ກີ​ກີ ​ເປັນ​ເວລາ 25 ປີ​ມາແລ້ວ ຊຶ່ງເພິ່ນເຮັດຜູ້ດຽວໝົດ.
ເພິ່ນ
ເຮັດ​ວຽກມື້ລ່ະ 12 ຊົ່ວ​ໂມງ​ ຊຶ່ງ​ເປັນໜ້າ​ງຶດແທ້ໆ. ຂ້ອຍ​ເອງເຮັດ​ວຽກ​ພຽງ​
ແຕ່ 9 ຊົ່ວ​ໂມງ​ເທົ່າ​ນັ້ນ
. ພໍ່ຂ້ອຍເປັນ​ນັກ​ວິສະວະກອນ ​ເຮັດ​ວຽກໃຫ້ລັດຖະ​ບານ
ສະຫະ​ລັດ ຢູ່​ທີ່​ລັດ​ຮາ​ວາຍ
.”

ເດ​ວິດ​ກ່າວ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ​ວ່າ ​ເວລາ​ນີ້ ​ລາວ​ຍັງ​ບໍ່​ໄດ້​ຄິດ​ເລື່ອງ​ການ​ຮຽນ​ຕໍ່​ເອົາ​ປະລິນຍາ​ເອກ​ເທື່ອ
ຄິດ​ວ່າ​ຈະ​ພັກຜ່ອນ​ຈາກການ​ຮຽນ​ຈັກ​ປີ​ສອງ​ປີ ​ແລະ​ຕັ້ງ​ໃຈ​ໃສ່​ວຽກ​ງານ ທີ່​ສູນ​ກາງ​ຄົ້ນ​ຄ້ວາ
Ames ຂອງ​ອົງການ​ NASA ທີ່​ລັດ​ແຄ​ລິ​ຟໍ​ເນຍນັ້ນ ​ແລະ​ປະຕິບັດ​ໜ້າ​ທີ່​ລູກ​ທີ່​ດີ​ຂອງພໍ່​ແມ່
ດູ​ແລ​ແລະ​ສົ່ງ​ເສຍ​ໃຫ້ນ້ອງ​ຊາຍ​ໃຫ້​ໄດ້​ຮຽນ​ຕໍ່​ສູງໆ ​ຄື​ກັນ​ກັບ​ລາວ.

ຄລິກລິ້ງຄ໌ຂ້າງລຸ່ມ ເພື່ອ່ານບົດຂຽນບົດນຶ່ງຂອງເດວິດ ທິບພະວົງ
ຫລືຄອບປີ້ໄປເພສໃສ່ບຣາວເຊີຂອງທ່ານ:

http://www.aviationsystemsdivision.arc.nasa.gov/publications/2010/DThippha_ATIO2010_Final.pdf

XS
SM
MD
LG