ລິ້ງ ສຳຫລັບເຂົ້າຫາ

ລົດໄຟໃນກຳປູເຈຍ ເປີດບໍລິການແລ້ວ

  • ໄພສານ ວໍຣະຈັກ

ຄົນຂັບລົດໄຟຜ້າພົມບິນ ໃນພາກຕາເວັນຕົກກຳປູເຈຍ ແລະຜູ້ໂດຍສານ ທີ່ຂີ່ໄປນຳ ໃກ້ໆເມືອງ Pursat.

ລົດໄຟໄດ້ເລີ້ມແລ່ນອີກຄັ້ງນຶ່ງ ເທິງຊ່ວງນຶ່ງ​ຂອງລາງລົດໄຟທີ່​ເຄີຍຮ້າງມາແລ້ວຂອງ​ກໍາປູ​ເຈຍນັ້ນ. ຂ່າວທີ່​ວ່ານີ້ບອກ​ວ່າ ນັບເປັນເທື່ອທຳອິດໃນຮອບຫຼາຍໆປີ ທີ່ໄດ້ມີລົດໄຟແລ່ນ ເປັນປະຈຳ​ ເພື່ອ​ການ​ຄ້າຢູ່ໃນກຳປູເຈຍ ແລະເຮັດໃຫ້ຄວາມໄຝ່ຝັນ ກ່ຽວກັບການເຊື່ອມຕໍ່ ທາງລົດໄຟໃນເຂດເອເຊຍ ຫຍັບເຂົ້າໃກ້ຄວາມເປັນຈິງຫຼາຍຂຶ້ນ.

ຫຼາຍໆທົດສະວັດທີ່ໄດ້ເກີດບັນຫາຂັດແຍ້ງເຮັດໃຫ້ໂຄງລ່າງ
ພື້ນຖານຂອງກຳປູເຈຍຮວມທັງຖະໜົນຫົນທາງ ທ່າກຳປັ່ນ
ແລະທາງລົດໄຟ ໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ.

ໃນໄລຍະສອງສາມປີຜ່ານມານີ້ໂຄງລ່າງຂອງກຳປູເຈຍເຫຼົ່າ
ນີ້ ກໍໄດ້ຮັບການບູລະນະສ້າງສາຄືນໃໝ່ ແລະໃນມື້ວັນສຸກ
ສັບປະດາກ່ອນ ຢູ່ສະຖານີລົດໄຟໃນນະຄອນຫຼວງພະນົມ
ເປັນລັດຖະມົນຕີການເງິນຂອງກຳປູເຈຍກໍໄດ້ເປັນປະທານ
ໃນພິທີເປີດການບໍລິການທາງລົດໄຟຄືນໃໝ່.

ຕາໜ່າງທາງລົດໄຟຂອງກຳປູເຈຍແມ່ນພາກສ່ວນທີ່ໄດ້ຂາດຫາຍໄປມາເປັນເວລາດົນນານ
ໃນຄວາມໄຝ່ຝັນທີ່ຢາກເຊື່ອມຕໍ່ສິງກະໂປ​ໂດຍທາງລົດໄຟກັບ ຫວຽດນາມແລະຈີນ ແລະ
ກັບຢູໂຣບ ໃນທີ່ສຸດນັ້ນ.

ຍ້ອນເສິກສົງຄາມແລະການຂາດຄວາມເອົາໃຈໃສ່ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ລະບົບທາງລົດໄຟທີ່ມີຄວາມ
ຍາວ 600 ກິໂລແມັດຂອງກຳປູເຈຍຕົກຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຊຸດໂຊມເຮັດໃຫ້ລົດໄຟທີ່ແລ່ນໄປ
ມາບໍ່ສາມາດທີ່ຈະແລ່ນໄວໄດ້ຄືແລ່ນໄດ້ແຕ່ພຽງ 5 ກິໂລແມັດຕໍ່ຊົ່ວໂມງທໍ່ນັ້ນ.

ການບູລະນະສ້າງສາທາງລົດໄຟຂອງກຳປູເຈຍຄືນໃໝ່ ຈະໃຊ້ເງິນ 142 ລ້ານໂດລາ ຊຶ່ງ
ສ່ວນໃຫຍ່ຈະກູ້ຢືມມາ ຈາກທະນາຄານພັດທະນາເອເຊຍຫຼື ADB. ສ່ວນທີ່ເຫຼືອແມ່ນໄດ້
ຮັບການສະໜັບສະໜຸນຈາກລັດຖະບານອອສເຕຣເລຍແລະລັດຖະບານກຳປູເຈຍເອງ.

ທ່ານ Putu Kamayana ເປັນຫົວໜ້າຜູ້ຕາງໜ້າຂອງ ADB ປະຈຳກຳປູເຈຍ. ທ່ານທຳ
ນາຍວ່າການຕັດສິນໃຈຂອງກຳປູເຈຍ ທີ່ຈະໃຫ້ສຳປະທານທາງລົດໄຟ ແກ່ບໍລິສັດ Toll
Holdings ຂອງອອສເຕຣເລຍ ເປັນເວລາ 30 ປີນັ້ນຈະໃຫ້ ຜົນປະໂຫຍດໃນໄລຍະຍາວ
ຢູ່ໃນຫຼາຍໆຂົງເຂດ ນອກເໜືອໄປຈາກການບໍລິການທາງດ້ານລົດໄຟ ທ່ານ Kamayana
ກ່າວວ່າ:

"ນັ້ນນັບວ່າເປັນບາດກ້າວທີ່ໃຫຍ່ ແລະເດັດດ່ຽວໂດຍລັດຖະບານ ແຕ່ແນ່ນອນວ່າ
ໂດຍການປັບປຸງໂຄງລ່າງພື້ນຖານຂອງການຂົນສົ່ງນັ້ນ ​ໃນ​ທີ່​ສຸດ​ແລ້ວ ມັນກໍຈະສົ່ງ
ເສີມ​ໃຫ້ກໍາປູເຈຍ​ສາມາດແຂ່ງຂັນໄດ້ ​ໃນເສດຖະກິດໂລກ ແລະຊຸກຍູ້ດຶງ​ດູດ​ເອົາ
ການລົງທຶນໂດຍກົງ ຂອງຕ່າງປະ​ເທດ ມາສູ່ກໍາປູເຈຍ".


ໃນມື້ວັນພຸດອາທິດກ່ອນ ບໍລິສັດ Toll Royal Railway ຊຶ່ງເປັນສາຂາຂອງບໍລິສັດ Toll
Holdings ໃນກຳປູເຈຍໄດ້ພາພວກນັກຂ່າວຂີ່ລົດໄຟໂດຍສານທີ່ໄດ້ຮັບການສ້ອມແປງຄືນ
ໃໝ່ ແຕ່ກຸງພະນົມເປັນໄປຫາເມືອງຕາແກ້ວປະມານ 50 ຫຼັກກິໂລແມັດຫ່າງຈາກນະຄອນ
ຫຼວງຂອງກຳປູເຈຍ ໄປທາງ ທິດໃຕ້.

ທ່ານ David Kerr ຫົວໜ້າບໍລິຫານຂອງບໍລິສັດ Toll Royal Railway ກໍຮ່ວມເດີນ
ທາງໄປໃນຄັ້ງນີ້ນຳດ້ວຍ.

ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງສິນຄ້າໃນກຳປູເຈຍແມ່ນຂົນຍ້າຍໂດຍທາງລົດ. ທ່ານ Kerr
ເວົ້າວ່າ ມັນເປັນທີ່ຈະແຈ້ງວ່າການໃຫ້ບໍລິການທາງລົດໄຟໃໝ່ມີຈຸດປະສົງແນໃສ່ ເພື່ອຈະນຳ
ເອົາການຂົນສົ່ງສິນຄ້າອອກຈາກຖະໜົນຫົນທາງ ແລະ​ໄປ​ຂົນ​ສົ່ງຕາໜ່າງລົດໄຟ ທີ່ເຮັດໃຫ້
ອາກາດເປື້ອນເປິະໜ້ອຍລົງນັ້ນ​ແທນ.

ນຶ່ງໃນບັນດາຜົນປະໂຫຍດທີ່ຈະໄດ້ຮັບ ກໍ​ຄົງ​ຈະ​ແມ່ນ​ການເຮັດໃຫ້ຖະໜົນ ຫົນທາງຂອງ
ກຳປູເຈຍມີຄວາມປອດໄພຫຼາຍຂຶ້ນແລະໃຊ້ໄດ້ດົນກວ່າເກົ່າ ແລະທ່ານ Kerr ເວົ້າວ່າ ການ
ບໍລິການທາງລົດໄຟໄດ້ຕັດອັດຕາຄ່າຂົນສົ່ງ ສິນຄ້າທາງຖະໜົນລົງແລ້ວ ນຶ່ງສ່ວນຫ້າ.

ແຕ່ໃນເມື່ອສິນຄ້າເຫຼົ່າເປັນແຫຼ່ງທີ່ມາຂອງເງິນ ການໃຫ້ບໍລິການແກ່ຜູ້ໂດຍ ສານຕາມປົກ
ກະຕິນັ້ນ ກໍອາດຈະບໍ່ເລີ້ມຂຶ້ນເລີຍກໍເປັນໄດ້.

ບາດກ້າວໃນຂັ້ນທຳອິດຂອງບໍລິສັດ Toll ກໍຄືປັບປຸງລາງລົດໄຟໃນໄລຍະ 110 ຫຼັກກິ
ໂລແມັດ ທີ່ແລ່ນຈາກນະຄອນຫຼວງພະນົມເປັນໄປຍັງເມືອງ Touk Meas ທີ່ຕັ້ງຢູ່ທາງ
ທິດໃຕ້ ຊຶ່ງເປັນຊ່ວງທີ່ມີການເປີດໃຊ້ໃນອາທິດ​ກ່ອນ. ທາງລົດໄຟ ໃນຊ່ວງຕໍ່ໄປ ຄືໃນ
ໄລຍະ 140 ຫຼັກກິໂລແມັດແຕ່ເມືອງ Touk Meas ຫາທ່າກຳປັ່ນສີຫະນຸກວິລມີກຳນົດ
ທີ່ຈະແລ້ວສຳເລັດໃນເດືອນພຶດສະພາປີໜ້າ.

ເມື່ອໃດທາງລົດໄຟໃນໄລຍະດັ່ງກ່າວຫາກແລ້ວສຳເລັດ ບໍລິສັດ Toll ກໍຈະເລີ້ມ ຍົກລະ
ດັບທາງລົດໄຟ ທີ່ເນັ່ງໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກຈາກນະຄອນຫຼວງພະນົມເປັນຜ່ານເມືອງ
ພະຕະບອງ ກ່ອນຈະເຂົ້າສູ່ປະເທດໄທ ຊຶ່ງ​ມີ​ກໍ​ນົດຈະ​ເຮັດໃຫ້ສຳເລັດພາຍ ໃນປີ 2012.

ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍຈະມີຊ່ອງຫວ່າງແຕ່ພຽງບ່ອນດຽວເທົ່ານັ້ນສຳລັບທາງລົດໄຟເຊື່ອມຕໍ່ເອ
ເຊຍນັ້ນກໍແມ່ນຊ່ວງທີ່ເນັ່ງແຕ່ນະຄອນຫຼວງພະນົມເປັນຫານະຄອນໂຮ່ຈິມິນ ໃນພາກ
ໃຕ້ຫວຽດນາມ. ລັດຖະບານຂອງປະເທດທັງສອງໄດ້ຕົກລົງທີ່ຈະສ້າງທາງລົດໄຟເຊື່ອມ
ຕໍ່ກັນ ແຕ່ເທົ່າເຖິງປັດຈຸບັນກໍຍັງບໍ່ທັນມີການເລີ້ມຕົ້ນກັນເທື່ອ.

ໂຄງລ່າງພື້ນຖານທີ່ໃຫຍ່ໆໃດໆກໍຕາມ ຈະພາໃຫ້ມີທັງຜູ້​ໄດ້​ປະ​ໂຫຍ​ດ ແລະ​ເສຍ​ປະ​
ໂຫຍ​ດ. ຢູ່ກຳປູເຈຍພວກທີ່​ເສຍ​ປະ​ໂຫຍດແມ່ນຮວມທັງ ບັນດາວິສາຫະກິດທ້ອງຖິ່ນ
ທີ່ໃຫ້ບໍລິການທາງລົດໄຟແບບບໍ່ເປັນທາງການ ໃນຊ່ວງສັ້ນໆທີ່ຄະລຸ​ກຄະ​ລັກ ຢູ່ໃນ
ພາກຕາເວັນຕົກຂອງກຳປູເຈຍນັ້ນ.

ລົດໄຟທີ່​ໃຊ້​ແລ່ນ​ໃນ​ຊ່ວງ​ທີ່​ວ່າ​ນີ້ ​ເອີ້ນ​ວ່າ Norries ຫຼືຜ້າພົມບິນ ​ແລະ​ກໍ​ມີ​ລັກສະນະ​
ຄ້າຍໆ​ແຜ່ນ​ຜ້າ​ພົມ​ທີ່​ບິນ​ໄດ້ເພາະວ່າ​ມັນ​ເປັນແຜ່ນ​ໄມ້ຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ເຮັດຈາກໄມ້ໄຜ່
ທີ່ນຳໄປວາງໄວ້ຢູ່ເທິງລໍ້ເຫຼັກສອງຄູ່.

ບັນດາຜູ້ໂດຍສານກໍຈະພາກັນນັ່ງຢູ່ເທິງພື້ນ​ແຜ່ນໄມ້ໄຜ່ນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງຂອງໆ
ພວກເຂົາເຈົ້າ. ລົດໄຟດັ່ງກ່າວນີ້ຈະບໍ່ມີບ່ອນນັ່ງ ບໍ່ມີຂ້າງ ແລະຜ້າພົມບິນນີ້ແມ່ນຂັບ
ດັນໂດຍເຄື່ອງຈັກນ້ອຍໆທີ່ສາມາດແລ່ນໄປຕາມລາງໄດ້ໃນຄວາມໄວ 40 ກິໂລແມັດ
ຕໍ່ຊົ່ວໂມງ.

ໃຊ້ເວລາແຕ່ພຽງນຶ່ງຊົ່ວໂມງທໍ່ນັ້ນ ໃນການທີ່ຈະມ້າງລົດໄຟດັ່ງກ່າວອອກຈາກກັນ.
ແລະການມ້າງລົດໄຟນີ້ກໍຈະມີຂຶ້ນເມື່ອລົດໄຟສອງຂະບວນ ​ແລ່ນ​ມາ​ພົບກັນຢູ່ເທິງ
ລາງດຽວນັ້ນ. ມາລະຍາດທີ່ດີ ທວງໃຫ້ຄົນຂັບລົດ​ໄຟທີ່ບັນທຸກສຳພາລະເບົາກວ່າ
ມ້າງລົດໄຟຂອງຜູ້ກ່ຽວ ເພື່ອໃຫ້ລົດໄຟທີ່ບັນທຸກໜັກກວ່າຜ່ານໄປ.

ນາຍ Prak Phea ໄດ້ເຮັດວຽກນຳທາງລົດໄຟສາຍນີ້ຢູ່ນອກເມືອງ Pursat ປະ
ມານ 200 ຫຼັກກິໂລແມັດຫ່າງຈາກນະຄອນຫຼວງພະນົມເປັນ ໄປທາງຕາເວັນຕົກ
ສຽງເໜືອມາໄດ້ 16 ປີແລ້ວນັ້ນ ແລະໄດ້ຮັບຄ່າຈ້າງຫຼາຍເຖິງ 50 ໂດລາ ຕໍ່ນຶ່ງອາ
ທິດ. ລາວຮູ້ເລື່ອງດີ ກ່ຽວກັບການຍົກລະດັບລາງລົດໄຟ ແຕ່ຍັງບໍ່ທັນຕັດສິນໃຈ
ເທື່ອວ່າ ລາວຈະເຮັດແນວໃດກ່ຽວກັບເລື່ອງວຽກງານໃນປີໜ້າ.

ລະບຽບການກ່ຽວກັບການຍົກລະດັບໂຄງລ່າງພື້ນຖານແມ່ນໝາຍຄວາມວ່າຖ້າ
ຜູ້ໃດໄດ້ຮັບຜົນກະທົບກໍຈະຖືກຊົດເຊີຍ. ນາຍ Prak Phea ທີ່ຮູ້ສຶກບໍ່ຄ່ອຍສະ ບາຍໃຈປານໃດນັ້ນກ່າວວ່າພວກຂັບລົດໄຟສ່ວນໃຫຍ່ຢູ່ຕາມຫົວອື່ນໆແຕ່ລະຄົນ
15 ຄົນ ໃນເຂດຂອງລາວໄດ້ຮັບເງິນ ໃນເມື່ອວ່າພວກເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖືກແຈ້ງໃຫ້ຮູ້
ຈັກວ່າເວລາໃດ ຫຼືໄປລົງທະບຽນແບບໃດ. ລາວກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ວ່າ:

// ສຽງ //

ນາຍ Prak Phea ເວົ້າວ່າ ເວລາຜູ້ຄົນມາຈົດທະບຽນ ລາວເອງໄດ້ຢູ່ທີ່ເມືອງ
Pursat ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງພາດໂອກາດ ແລະບໍ່ໄດ້ຈົດທະບຽນ ແລະນັ້ນໝາຍ
ຄວາມວ່າລາວຈະບໍ່ໄດ້ຮັບເງິນຊົດເຊີຍ.

ທ່ານ Putu Kamayana ຜູ້ຕາງໜ້າຂອງ ADB ໃຫ້ຄຳໝັ້ນສັນຍາວ່າ ທາງ
ທະນາຄານຈະນຳເອົາເລື່ອງນີ້ໄປຫາລືກັບລັດຖະບານກຳປູເຈຍ. ແຕ່ແນວໃດກໍ
ຕາມໃນໄລຍະ 1 ປີຂ້າງໜ້ານີ້ນາຍ Prak Phea ຍັງສາມາດໄດ້ຮັບເງິນເດືອນ
ເພື່ອການດຳລົງຊີວິດ ຈາກທາງລົດໄຟໃນຊ່ວງດັ່ງກ່າວນີ້ຢູ່.

ແຕ່ເປັນທີ່ແນ່ນອນວ່າຂະນະທີ່ສຽງແກຂອງລົດໄຟຂົນສົ່ງອອກເດີນທາງຈາກນະ
ຄອນຫຼວງພະນົມເປັນດັງຂຶ້ນ ມັນກໍຄືສັນຍານ ຂອງການເກີດໃໝ່ຂອງການໃຫ້ບໍ
ລິການທາງລົດໄຟ ທີ່ຖືກຕ້ອງເໝາະສົມຢູ່ກຳປູເຈຍນັ້ນ ພ້ອມດຽວກັນມັນກໍເປັນ
ສຽງລະຄັງມໍລະນະສຳລັບລົດໄຟຜ້າພົມບິນທີ່ໄດ້ມີມາເປັນເວລາ 2 ທົດສະວົດ.

XS
SM
MD
LG