ລິ້ງ ສຳຫລັບເຂົ້າຫາ

ລັດຖະບານ​ກຳປູ​ເຈຍ ​ໂດຍ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ຊ່ອຍ​ເຫລືອ​ຈາກນາໆ​ຊາດ​ທີ່ໃຫ້​ເງິນ​ກູ້​ຢືມ​ ​ແລະ​ພວກ​ນັກລົງທຶນ​ຈາກ​ຕ່າງປະ​ເທດ
ກຳລັງນຳ​ ເອົາ​ການລົງທຶນ​ໄປ​ຍັງ​ຂົງ​ເຂດ​ຊົນນະບົດ​ ທ່ີ​ກວ້າງ​ໃຫຍ່​ຂອງ​ປະ​ເທດ ​ເພື່ອ​ພັດທະນາ​ໃຫ້​ກ້າວໜ້າ. ແຕ່ເຖິງ​ແມ່ນ
ໂຄງການ​ພັດທະນາ​ເຫລົ່າ ນັ້ນ ຈະໄດ້​ຮັບ​ການ​ຕ້ອນຮັບເປັນ​ຢ່າງດີ​ ຢູ່ໃນ​ປະ​ເທດ​ທ່ີ​ທຸກ​ຈົນແຫ່ງນີ້​ ກໍ​ຕາມ ​ແຕ່​ກໍ​ມີ​ຄວາມ​ເປັນ
ຫ່ວງ​ກັງວົນ​ວ່າ ​ມັນ​ຈະສົ່ງ​ຜົນ​ໃຫ້​ປະຊາຊົນ​ ຜູ້​ທຸກ​ຍາກ ຖືກ​ຂັບ​ໄລ່ອອກໄປ​ຈາກ​ບ່ອນ​ທີ່​ເຂົາເຈົ້າ​ເຄີຍ​ຢູ່​ອາໄສ​ມາ.

ການເສດຖະກິດ​ຂອງ​ກຳປູ​ເຈຍ ​ແມ່ນອາ​ໄສກາງ​ຕໍ່​ນຳ​ການ​ສົ່ງ​ອອກ​ເສື້ອ​ຜ້າ​ເຄື່ອງນຸ່ງ​ຫົ່ມ ການທ່ອງທ່ຽວ​
ແລະ​ການ​ກໍ່ສ້າງ. ​ແຕ່ພວກ​ຂົງ​ເຂດ​ຊົນນະບົດສ່ວນ​ໃຫຍ່ ​ແມ່ນຍັງ​ບໍ່​ທັນ​ໄດ້​ຖືກ​ພັດທະນາ ຫລື​ນຳ​ໃຊ້​ປະ​ໂຫຍ​ດ
ແຕ່​ຢ່າງ​ໃດ​ເລີຍ.
ທ່ານ Puto Kamayana, ຜູ້ອຳນວຍການ​ທະນາຄານ​ພັດທະນາ​ເອ​ເຊຍ​ ຫລື ADB ປະຈຳ​ກຳປູ​ເຈຍ ກ່າວ​ວ່າ:

ເພາະສະນັ້ນ ລັດຖະບານຈຶ່ງ​ມີ​ຄວາມຈຳ​ເປັນ ທີ່​ຈະຕ້ອງ​ເຮັດ​ວຽກ​ຢ່າງ ໜັກ ເພື່ອໃຫ້ມີການສົ່ງອອກວັດຖຸດິບ
ຫລາຍຢ່າງຫລາຍປະເພດ ​ແລະ ຜະລິດຕະພັນຕ່າງໆຫລາຍ​ຢ່າງ​ຫລາຍ​ຊະນິດ ເພິ່ມຄຸນຄ່າຂືຶ້ນໂດຍ ການຜະລິດ
ໃຫ້ໄດ້ຫລາຍຂຶ້ນ ​ເປັນຕົ້ນວ່າການຜະລິດດ້ານການກະເສດ ຢູ່ໃນປະເທດ ຊຶ່ງຈະເປັນການສ້າງໜ້າວຽກ​ຫລາຍຂືື້ນ
ເພື່ອຊ່ວຍເສດ ຖະກິດໃຫ້ເຕີບໂຕໄວຂຶ້ນ.

ທ່ານ Puto Kamayana ​ແຫ່ງທະນາຄານພັດທະນາ​ເອ​ເຊຍ ກ່າວ​ຕໍ່​ໄປວ່າ ທາງ​ທະນາຄານ​ຂອງ​ທ່ານ ​ກຳລັງ​ຊ່ອຍ
ສ້າງ​ຖະໜົນ​ຫົນ ທາງ ​ໂຮງ​ໄຟຟ້າ ທາງ​ລົດ​ໄຟ​ແລະ​ລະບົບ​ຊົນລະປະທານ​ຕ່າງໆ ຄື​ກັນ​ກັບລະບົບ​ຊົນລະປະທານ​ອັນນີ້

ຢູ່​ໃນ​ແຂວງ​ກຳ​ປົງ​ທົມ ຊຶ່ງນາງເສີມ ທີ່​ເປັນກະສິກອນ ​ໄດ້​ມາ​ຊົມ​ໃຊ້​ເພື່ອ​ທຳ​ການ​ປູກຝັງ​ໃນ​ຍາມ​ແລ້ງ​ ໃສ່​ທ່ີ​ດິນ​ຂອງ​ຍາດຕິ ​ພີ່ນ້ອງ​ຂອງ​ນາງ.
//ສຽງ​ນາງ​ເສີມ​ເປັນ​ພາສາ​ຂະ​ເໝັນ//

ນາງ​ເສີມ ເວົ້າ​ວ່າ ​ໃນ​ແຂວງ​ບ້ານ​ເກີດ​ເມືອງ​ນອນ​ຂອງ​ນາງນັ້ນ ​ມີ​ບັນຫາ​ຫຍຸ້ງຍາກ​ໃນ​ການ​ຊອກ​ຫາ​ແຫ​ລ່ງນ້ຳ ​ເພາະວ່​າ​ມັນ

ບໍ່​ມີ​ນ້ຳ​ພຽງພໍຄື​ກັນ​ກັບ​ຢູ່​ບ່ອນນີ້.ພວກ​ໂຄງການ​ພັດທະນາ​ຕ່າງໆ​ເຫລົ່າ​ນີ້ ເພ່ີມ​ຄວາມ​ສົນ​ໃຈຂຶ້ນ​ສຳລັບພວກ​ນັກ​ລົງທຶນ
ທີ່ຢາກ​ມາ​ປູກ​ພວກ​ພືດ​ຜົນ​ເພື່ອ​ການ​ສົ່ງ​ອອກ ​ເຊັ່ນ​ຕົ້ນ​ຢາງ ເປັນ​ຕົ້ນ. ປະ​ເທດ​ຈີນ ຄູ​ເຫວ​ດ​ແລະ​ເກົາຫລີ​ໃຕ້​ກໍ​ແມ່ນ​ຮວມ
ຢູ່​ໃນ​ພວກ​ປະ​ເທດ​ທ່ີ​ໄດ້​ລົງ​ນາມ​ ໃນ​ສັນຍາ​ກັບ​ລັດຖະບານ​ກຳປູ​ເຈຍ​ເພື່ອ​ເຮັດສວນ​ຢາງ​ທ່ີ​ກວ້າງ​ໃຫຍ່.

ນາຍ Natsot ​ໄວ 18 ປີ​ ຊ່ຶງ​ເປັນ​ພະນັກງານ​ໃນ​ສວນ​ຢາງ​ແຫ່ງ​ນຶ່ງ​ກ່າວວ່າ:

//ສຽງ​ນາຍ​ນັດ​ສົດ​ເປັນ​ພາສາ​ຂະ​ເໝັນ​//

ນາຍນັດ​ສົດ ​ເວົ້າ​ວ່າ ລາວ​ໄດ້​ເງິນ ເດືອນ​ນຶ່ງ 120 ດອນ​ລາ​ສະຫະຣັດ ຊຶ່ງ​ເປັນ​ຄ່າ​ຈ້າງ​ທີ່​ຫລາຍ​ສົມຄວນ​ສຳລັບ​ລ້ຽງ

ຄອບຄົວ​ຂອງ​ລາວ.ເຖິງ​ແມ່ນພວກ​ສວນ​ຢາງ​ແຫ່ງ​ໃຫຍ່ໆ​ ອຳນວຍໃຫ້​ປະຊາຊົນມີວຽກ​ການ​ເຮັດ ​ແຕ່ບັນດາກຸ່ມ​ປົກ​ປ້ອງ
ສິດທິ​ມະນຸດ​ກ່າວ​ວ່າ ພວກ​ສວນ​ຢ່າງ​ເຫລົ່າ​ນີ້​ ພາ​ໃຫ້​ລາຄາ​ທ່ີດິນ​ຖີບ​ໂຕ​ສູງ​ຂຶ້ນ ​ແລະ​ບັງຄັບ​ໃຫ້​ພວກ​ຊາວ​ກະສິ ກອນ
ລາຍ​ນ້ອຍໆ ຕ້ອງ​ປະ​ຖິ້ມໄຮ່​ນາ​ຮົ້ວ​ສວນຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໄປ.

ນາງ​ເສີມ ​ເອງ​ກໍຢ້ານ​ວ່າ​ ນາງ​ອາດ​ຈະ​ເສຍ​ທ່ີ​ດິນ​ຕອນ​ນີ້​ໄປ​ເຊັ່ນ​ກັນ.

//ສຽງ​ນາງ​ເສີມ​ເປັນ​ພາສາ​ຂະ​ເໝັນ//

ນາງ Souem ​ເວົ້າວ່າ “ແຕ່ພວກເຮົາກໍບໍ່ຮູ້ຈະເຮັດແນວໃດ ເພາະວ່າ ທາງລັດຖະບານກໍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ອອກໃບຕາດິນແຫ່ງນີ້

ໃຫ້ພວກເຮົາເທື່ອ.”
ທ່ານ David Pred ຈາກອົງການ Bridges Across Borders ຫລືສະພານຂ້າມເຂດແດນ ຊຶ່ງເປັນກຸ່ມທ່ີຊ່ອຍເຫລືອ
ພວກກະສິກອນ ກ່າວວ່າ ການ​ໃຫ້ສຳ​ປະທານໃຫ້ເຮັດສວນໃຫຍ່ໆນັ້ນ ຈະ​ປ່ອຍ​ໃຫ້​ມີ​ຕໍ່​ໄປ​ເລື້ອຍໆ​ບໍ່​ໄດ້ ເພາະວ່າມັນພາໃຫ້
ຫລາຍຄອບຄົວສູນ​ສິ້ນ​ວິຊາ​ຫາ​ກິນ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ ຊຶ່ງທ່ານ David Pred ສະ​ແດງ​ຄວາມ​ເຫັນ​ຕໍ່​ໄປວ່າ:

ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ ມັນ​ເປັນ​ເລື່ອງ​ທີ່ຫລີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້ ທີ່ປະຊາຊົນຈະຮຽກ ຮ້ອງ ໃຫ້ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຫລາຍຂຶ້ນ
ພ້ອມກັບມີການປົກຄອງທີ່ ດີຂຶ້ນ ຈາກພວກຜູ້ນຳຂອງເຂົາເຈົ້ານັ້ນ.

ລັດຖະບານໄດ້ໃຫ້ສຳປະທານທ່ີດິນ ເກືອບ 1 ລ້ານເຮັກຕາ ​ແກ່ພວກບໍລິສັດຕ່າງໆເພື່ອພັດທະນາສວນຢາງໃນ

ເຂດຊົນນະບົດ ບ່ອນທ່ີປະຊາຊົນຊາວກຳປູເຈຍທ່ີທຸກຍາກໃນຈຳນວນ 92 ເປີເຊັນ ອາໄສຢູ່ນັ້ນ. ສຳລັບພວກ

ປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ ຄວາມຫວັງກໍແມ່ນວ່າ ພວກສວນຢາງເຫລົ່ານັ້ນ ຈະອຳນວຍ ໃຫ້ເຂົາເຈົ້າມີວຽກການ​ເຮັດ
ຢ່າງ​ພຽງພໍເພື່ອ ທົດແທນ ພວກໄຮ່ນາຮົ້ວສວນນ້ອຍໆ ທ່ີເຂົາເຈົ້າຕ້ອງເສຍໄປນັ້ນ.

XS
SM
MD
LG