ລິ້ງ ສຳຫລັບເຂົ້າຫາ

ມຽນມາປະເຊີນກັບ ການທ້າທາຍ ຈາກພວກກອງທັບຊົນເຜົ່າ

  • ດາຣາ ບັກຄໍາ

ທະຫານກອງທັບເພື່ອເອກະລາດຂອງກະຈິນ (Kachin Independence Army) ຜູ້ນຶ່ງ ນັ່ງຍາມຢູ່ໂຮງແຮມ Laiza Hotel, ບ່ອນທີ່ອົງການເອກະລາດຂອງຊົນເຜົ່າກະຈິນ ຈັດກອງປະຊຸມຂຶ້ນ ທີ່ເມືອງ Laiza, ມຽນມາ, ໃນເດືອນສິງຫາ 2011 ນີ້.

ການປະທະກັນຫລາຍໆບັ້ນໃນມຽນມາ ລະຫວ່າງກອງທັບພວກຊົນເຜົ່າ ແລະກໍາລັງຂອງ ລັດຖະບານ ກໍາລັງເປັນສິ່ງທ້າທາຍ ຕໍ່ລັດຖະບານຊຸດໃໝ່ຂອງປະເທດ ຕໍ່ຄວາມສໍາພັນກັບ ພັນທະມິດທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງມຽນມາ ກໍຄືຈີນ ແລະຕໍ່ຄວາມສາມາດໃນການຄວບຄຸມເຂດ ຊາຍແດນ ທີ່ອຸດົມຮັ່ງມີ ໄປດ້ວຍຊັບພະຍາກອນແລະມີຄວາມສໍາຄັນດ້ານຍຸດທະສາດນັ້ນ. ເຖິງແມ່ນວ່າການປະທະກັນຍັງຄົງຈໍາກັດຢູ່ໃນແຕ່ເຂດນ້ອຍໆ ຢູ່ເລາະຕາມຊາຍແດນຈີນນັ້ນ ກໍຕາມ ແຕ່ມັນກໍໄດ້ດຶງດູດຄວາມສົນໃຈຈາກນາໆຊາດ ແລະດຶງດູດໃຫ້ມີການຮ້ອງຮຽນຈາກ ເປີດເຜີຍຈາກຜູ້ນໍາປະຊາທິປະໄຕມຽນມາ ທ່ານນາງອອງຊານ ຊູຈີ ນັ້ນ. ຜູ້ສື່ຂ່າວວີໂອເອ Danielle Bernstein ລາຍງານຈາກເມືອງ Laiza ຂອງມຽນມາ ຢູ່ຕິດກັບຊາຍແດນຈີນ ຊຶ່ງ ດາຣາຈະນໍາເອົາລາຍລອຽດ ມາສະເໜີທ່ານ.

ຢູ່ທີ່​ເມືອງ Laiza ຊຶ່ງ​ເປັນ​ເມືອງ​ຊາຍ​ແດນ​ທີ່​ສະຫງົບ​ງຽບ​ ຕັ້ງ​ຢູ່​ກາງ​ພູແລະປ່າດົງນັ້ນ
ຕອນ​ທີ່​ຂ້ອຍ​ກໍາລັງ​ລາຍ​ງານ​ຢູ່ນີ້​ ພວກ​ເດັກນ້ອຍ​ກໍາລັງ​ກັບ​ບ້ານ​ຫລັງຈາກເລີກໂຮງຮຽນ
ພວກ​ທະຫານທີ່​ຖື​ປືນ​ຍາວ ຂີ່​ລົດຈັກ ພາກັນ​ກຽມ​ໂຕ​ກັບ​ຄືນ​ໄປປະຕິບັດ​ໜ້າ​ທີ່ຢູ່ແນວ​ໜ້າ
​ແລະ​ພະ​ສາ​ສະໜາຄາ​ທໍ​ລິກອົງ​ນຶ່ງ ກໍາລັງ​ນໍາພາການປະກອບ​ພິທີ​ທາງ​ສາສະໜາ​ບັ້ນ​ນຶ່ງ
ສໍາລັບ​ພວກ​ພັດ​ພາກ​ຖິ່ນ​ຢູ່​ອາ​ໃສ​ພາຍ​ໃນ​ປະ​ເທດ ຢູ່​ໃນຄ້າຍ​ພັກ​ຂອງ​ຜູ້ອົບ​ພະຍົບ​ພາຍ​ໃນ​ ປະ​ເທດແຫ່ງ​ນຶ່ງ.

ພວກ​ຄົນ​ເຫລົ່າ​ນັ້ນນັ່ງ​ຄຸກ​ເຂົ່າຢູ່​ພື້ນ ຫ້ອມ​ລ້ອມ​ດ້ວຍ​ພວກ​ເດັກນ້ອຍທີ່ກໍາລັງ​ພາກັນ​ແລ່ນ​
ຫລິ້ນ ພວກຄົນເຈັບ​ປ່ວຍ​ທີ່​ນອນ​ໂຊມຢູ່ ແລະ​ພວກ​ຄອບຄົວທີ່​ກິນ​ເຂົ້າຢູ່​ຫ້ອງໂຖງ ທີ່ເຕັມ
​ໄປ​ດ້ວຍຂີ້ຝຸ່ນ​ແລະ​ຄວັນ​ໄຟ. ຊາວ​ເຜົ່າ​ກະ​ຈີນ ​ເປັນ​ພວກ​ທີ່ນັບຖື​ສາສະໜາ​ຄາ​ທໍ​ລິກຢ່າງ
​ແຮງກ້າ ​ແລະ​ພວກ​ພະ​ຄາ​ທໍ​ລິກ ​ໃນ​ເມືອງ Laiza ​ແມ່ນໄດ້ເຮັດ​ວຽກ​ເກີນ​ເວລາ​ຢູ່​ສະ​ເໝີ
ເພື່ອຊ່ວຍເຫລືອຊາວ​ອົບ​ພະ​ຍົບທີ່​ເຂົ້າມາຢູ່ໃໝ່ ປະມານ 7000 ຄົນທີ່​ຫລົບໜີ​ການ​ສູ້​ລົບ​
ຢູ່ໃກ້ບ່ອນຢູ່​ອາ​ໃສ​ຂອງ​ພວກເຂົາ​ເຈົ້າ.

ອົບພະຍົບຄົນ​ນຶ່ງ​ເລົ່າ​ເລຶ່ອງ ທີ່​ລາວ​ຖືກ​ບັງຄັບ​ໃຫ້​ເປັນ​ຄົນ​ແບກ​ຫາບ​ເຄື່ອງ​ຂອງ​ ໃຫ້​ພວກ
​ທະຫານ​ມຽນມາ ກ່ອນຄວາມ​ຮຸນ​ແຮງ​ຄັ້ງ​ລ່າ​ສຸດ ຈະລະ​ເບີດ​ຂຶ້ນ.

ສຽງ​ພາສາ​ກະຈິ​ນ

ລາວ​ເວົ້າວ່າ ແຕ່​ກ່ອນ​ນັ້ນ ພວກທະຫານ​ມຽນມາ​ໄດ້​ບັງຄັບໃຫ້​ລາວ​ແບກເຄຶ່ອງ ​ແລະ​ກະ​
ສູນ​ປືນທີ່​ໜັກໆ​ໃຫ້ພວກ​ເຂົາ​ ​ເປັນ​ເວລາຫລາຍ​ເດືອນ ຊຶ່ງ​ບາງ​ຄັ້ງ​ລາວ​ກໍຖືກ​ຕີ​ດ້ວຍ​ທ້າຍ​
ປືນຍ້ອນ​ເຮັດ​ວຽກ​ຊ້າ. ລາວກ່າວ​ຕໍ່​ໄປວ່າ ​ພໍຄວາມ​ເຄັ່ງ​ຕຶງເທື່ອ​ຫລ້າ​ສຸດ​ນີ້​ເກີດ​ຂຶ້ນ ລາ​ວກໍ
ຖື​ໂອກາດໂຕນ​ໜີ​.

ພວກອົບພະຍົບພາຍໃນມຽນມາ ຈໍານວນນຶ່ງ, ເດືອນສິງຫາ, 2011
ພວກອົບພະຍົບພາຍໃນມຽນມາ ຈໍານວນນຶ່ງ, ເດືອນສິງຫາ, 2011

ພວກ​ພະນັກ​ການ​ຊ່ວຍ​ເຫລືອ​
ທ້ອງ​ຖິ່ນ​ກ່າວ​ວ່າ ​ລວມທັງ​ໝົດ
​ແລ້ວ ​ມີ​ປະຊາຊົນປະມານ
16,000 ຄົນທີ່​ໄດ້​ຖືກ​ພັດ​ພາກ
ຈາກ​ຖິ່ນ​ຢູ່​ອາ​ໃສ ຍ້ອນ​ການ​ສູ້
​ລົບ​ກັນຢູ່​ເລາະຕາມ​ແມ່​ນໍ້າຕ້າ​ປິງ
(Taping) ບ່ອນ​ທີ່​ບໍລິ​ສັດ​ໃຫຍ່ໆ
ຂອງ​ຈີນບໍລິສັດ​ນຶ່ງ ກໍາລັງ​ກໍ່ສ້າງ
​ເຂຶ່ອນ​ໄຟຟ້າ​ພະລັງນໍ້າສອງ​ແຫ່ງ​ ຢູ່​ນັ້ນ.

ຫລາຍໆ​ຄົນ ​ໃນ​ຈໍານວນພວກ​ທີ່
​ຫລົບໜີ​ການ​ສູ້​ລົບ​ມາ ​ແມ່ນຕ້ອງ
ການ​ຈະ​ຂ້າມ​ຊາຍ​ແດນ​ເຂົ້າໄປ​ຍັງ​ຈີນ ​ແຕ່​ທາງ​ການ​ຈີນ​ປະຕິ​ເສດ​ ບໍ່​ຍອມ​ໃຫ້​ເຂົ້າປະ​ເທດ
​ໂດຍ​ກ່າວ​ວ່າ ບ່ອນ​ທີ່​ມີການ​ສູ້ລົບ​ກັນ​ນັ້ນ​ບໍ່​ໄດ້​ຢູ່ໃກ້​ຊາຍ​ແດນພໍ​ທີ່​ຈະ​ອະນຸຍາດ​ໃຫ້​ລີ້ໄພການ ​ເມືອງ​ໄດ້.

ນາຍລາ ຣິບ(La Rip) ຜູ້​ກໍ່​ຕັ້ງ​ສະມາ​ຄົມ​ຊາວ​ອົບ​ພະ​ຍົບ​ຂຶ້ນ​ມາ ​ເພື່ອຊ່ວຍ​ເຫລືອພວກ​ຄົນ
​ທີ່​ຖືກ​ພັດຖິ່ນ​ຍ້ອນການ​ສູ້​ລົບກັນ​ນັ້ນກ່າວ​ວ່າ ກອງທັບ​ມຽນມາ​ໄດ້ຂັບໄລ່​ປະຊາຊົນອອກ​ໄປ​
ຈາກໝູ່​ບ້ານຫລາຍ​ໆແຫ່ງ ໝົດທັງໝູ່​ບ້ານ ໂດຍ​ຂູ່​ວ່າຈະ​ກະທໍາ​ຮຸນ​ແຮງ​ຕໍ່​ພວກ​ຊາວບ້ານ
ຖ້າ​ຫາກ​ພວກ​ເຂົາຖືກ​ໂຈມ​ຕີ​ໂດຍ​ທະຫານບ້ານ​ເຜົ່າກະ​ຈີນ ທີ່​ເອີ້ນ​ວ່າ ກອງທັບເພື່ອ​ເອກະ
ລາດ​ຂອງກະ​ຈີນ ຫລື Kachin Independence Army ​ເອີນ​ຫຍໍ້​ວ່າ KIA ນັ້ນ.
ນາຍ ລາ ຣິບ ​ເວົ້າ​ວ່າ:

ພວກ​ທະຫານ​ມຽນມາ​ເຂົ້າມາ​ໃນ​ໝູ່​ບ້ານ​ ແລ້ວກໍຂຸດ​ຂຸມຫລົບ​ໄພ ຢູ່​ຕໍ່ໜ້າເຮືອນ​ຂອງ​
ຊາວ​ບ້ານ ແລະ​ຂົ່ມຂູ່​ພວກ​ຊາວບ້ານ​ວ່າ ຖ້າ​ຫາກກອງທັບ​ກະ​ຈິນຍິງ​ພວກ​ເຮົາ ພວກ
​ເຮົາກໍ​ຈະ​ຈູດ​ເຜົາ​ໝົດ​ທັງ​ໝູ່​ບ້ານ. ໝູ່​ບ້ານ​ນັ້ນແມ່ນຢູ່​ໃກ້ເມືອງ Laiza ຫລາຍ.”

ລັດຖະບານ​ມຽນມາ​ໄດ້​ກ່າວ​ຫາກ​ອງທັບ​ກະ​ຈິນວ່າ ​ເປັນ​ຜູ້ເລີ່​ມຕົ້ນກໍ່​ຄວາມຂັດ​ແຍ້​ງກັນ
​ໃນ​ເດືອນ​ມິຖຸນາ​ຜ່ານ​ມາ ​ໂດຍ​ການໂຈມ​ຕີ​ເຂຶ່ອນທີ່ສ້າງ​ໂດຍ​ບໍລິສັດຈີນ​ນັ້ນ. ທາງກຸ່ມ
ກອງທັບ​ກະ​ຈິນ​ຢືນ​ຢັດວ່າ ກໍາລັງ​ຂອງ​ຝ່າຍ​ລັດຖະບານເປັນ​ຜູ້​ເລີ່​ມຕົ້ນກ່ອນ​ແຕ່​ດົນ​ແລ້ວ
ຄື​ໃນ​ເດືອນ​ພຶດສະພາພຸ້ນ ເວລາ​ກໍາລັງ​ຂອງລັດຖະບານ​ຍິງ​ປືນ​ຄົກ​ຫລາຍ​ລູກ​ໃສ່​ຄ້າຍ​
ຂອງ​ພວກ​ເຂົາ​ເຈົ້າ ​ແລະກອງທັບ​ກະ​ຈິນ​ກໍ​ໄດ້​ຕອບ​ໂຕ້​ຄືນ​ ພຽງເພື່ອປ້ອງ​ກັນໂຕເທົ່າ​ນັ້ນ​.

ພວກຜູ້​ບັງຄັບ​ບັນຊາ​ກອງທັບ​ກະ​ຈິນ ກ່າວວ່າ ການ​ສູ້​ລົບ​ກັນນັ້ນ​ໝາຍເຖິງ​ການ​ສິ້ນ​ສຸດລົງ
​ຂອງ​ການ​ຢຸດ​ຍິງ ​ທີ່​ມີ​ມາ​ໄດ້ 17 ​ປີແລ້ວ​ ທີ່​ທັງ​ສອງ​ຝ່າຍ​ໄດ້​ເຊັນ​ກັນ ​ເພື່ອປ້ອງ​ກັນ​ບໍ່​ໃຫ້
​ເກີດການ​ປະ​ທະ​ກັນ​ ຢ່າງກວ້າງຂວາງ​ອອກ​ໄປ​ ລະຫວ່າງ​ກໍາລັງ​ທະຫານ​ມຽນມາ ​ແລະ
​ພວກ​ທະຫານ​ຊົນ​ເຜົ່າ​ນັ້ນ.

ຜູ້​ບັນຊາ​ການ​ກອງທັບ​ກະ​ຈິນ ເຈຍ​ນາ ຊໍ ອອນ(Chyana Zaw Awn) ກ່າວ​ວ່າ ພວກ
​ເຈົ້າໜ້າ​ທີ່​ມຽນມາ ກໍາລັງ​ສວາຍ​ໃຊ້​ການ​ກໍ່ສ້າງ​ເຂຶ່ອນເປັນ​ຂໍ້​ອ້າງ ​ເພື່ອ​ຈະ​ໄດ້ໂອກາດ​ຕາມ
​ລ່າ​ພວກ​ກອງທັບ​ກະ​ຈິນ ​ເພາະວ່າ​ກອງທັບ​ກ​ະຈິນ​ ​ບໍ່​ຍອມເຂົ້າ​ເປັນ​ທະຫານຍາມຊາຍ
​ແດນ ທີ່​ປະຕິບັດ​ການ​ຢູ່​ພາຍ​ໃຕ້​ທະຫານມຽນມາ​ນັ້ນ. ນາຍ ​ເຈຍ​ນາ ຊໍ ອອນ ​ເວົ້າ​ວ່າ:

“ຕົ້ນຕໍ​ຂອງ​ຂໍ້​ຂັດ​ແຍ້​ງກັນ ​ແມ່ນ​ການ​ປະຕິ​ເສດ​ບໍ່​ຍອມຮັບ​ຂໍ້​ສະ​ເໜີ​ເປັນ​ກໍາລັງ​ຮັກສາ​
ຊາຍ​ແດນ ​ເນຶ່ອງຈາກ​ວ່າ​ພວກ​ເຮົາປະຕິ​ເສດ​ບໍ່​ຍອມຮັບ​ຂໍ້​ສະ​ເໜີນັ້ນ ພວກ​ເຂົາ​ເຈົ້າກໍ​
ເລີຍ​ຫາ​ທາງ​ສ້າງໃຫ້​ເກີດຂໍ້​ຂັດ​ແຍ້​ງ. ດັ່ງ​ນັ້ນ​ແລ້ວ ພວກທະຫານ​ມຽນມາ​ຈຶ່ງໄດ້​ໃຊ້
​ຄວາມ​ໝັ້ນຄົງ​ຂອງ​ການ​ລົງ​ທຶນ​ຂອງຈີນ​ເປັນ​ຂໍ້​ແກ້​ຕົວ. ​ພວກ​ເຮົາ​ເຊື່ອ​ວ່າ​ ພວກ​ເຂົາ
​ເຈົ້າ​ໄດ້​ວາງ​ແຜນໄວ້​ແຕ່ຕົ້ນໆແລ້ວວ່າ ​ຈະກໍາຈັດກໍາລັງ​ທະຫານ​ຊົນ​ເຜົ່ານັ້ນ. ມັນ​ເປັນ
ແຜນຍຸ​ທະ​ສາດ​ຂອງ​ລັດຖະບານ​ມຽນມາ ​ເພື່ອກໍາຈັດ​ກອງທັບ​ຂອງພວກຊົນ​ເຜົ່າ​.”

ທ່ານນາງ Aung San Suu Kyi ຮັບເອົາດອກໄມ້ຈາກນາງສາວ ຕ້ອນຮັບ ຕອນເດີນທາງໄປຮອດໂຮງແຮມບາກັນ ທີ່ເມືອງ Bagan, ວັນທີ 4 ກໍລະກົດ 2011.
ທ່ານນາງ Aung San Suu Kyi ຮັບເອົາດອກໄມ້ຈາກນາງສາວ ຕ້ອນຮັບ ຕອນເດີນທາງໄປຮອດໂຮງແຮມບາກັນ ທີ່ເມືອງ Bagan, ວັນທີ 4 ກໍລະກົດ 2011.

ພວກ​ເຈົ້າໜ້າ​ທີ່​ສະຫະລັດ​ແລະ​
ຈີນໄດ້​ຮຽກຮ້ອງ​ໃຫ້​ໝົດ​ທຸກ​ຝ່າຍ
​ຈົ່ງ​ຫາ​ທາງແກ້​ໄຂຂໍ້​ຂັດ​ແຍ້​ງກັນ
ໂດຍສັນຕິ​ວິທີ. ຂໍ້​ຂັດ​ແຍ້​ງກັນນີ້
ຍັງໄດ້​ດຶງ​ເອົາ​ທ່ານ​ນາງອອງຊານ
ຊູ​ຈີ ຜູ້​ທີ່​ໄດ້​ຮັບ​ລາງວັນ​ໂນ​ເບ​ລ
​ເຂົ້າ​ມາ​ພົວພັນ​ນໍາ​ດ້ວຍ ​ໂດຍ​ທີ່
ທ່ານ​ນາງ​ໄດ້​ຂຽນ​ຈົດໝາຍ​ເປີດ
​ຊອງ​ສະບັບ​ນຶ່ງ​ ໄປ​ຫາ​ທ່ານ
Thein Sein ປະທານາທິບໍດີ​
ມຽນມາ ຮຽກ​ຮ້ອງ​ໃຫ້​ມີການ​
ເຈລະຈາ​ສັນຕິພາບ​ກັນ.

ຮອງ​ຫົວໜ້າເສນາ​ທິການ​ກອງທັບ
​ກະ​ຈິນ ນາຍ​ພົນ Gun Maw
ໄດ້ຜັກ​ດັນໃຫ້​ມີ​ການ​ເຈລະຈາຂໍ້
​ຕົກລົງ​ຢຸດ​ຍິງ​ກັນ​ໃໝ່ ​ເພື່ອ​ຍຸຕິ​
ການ​ສູ້ລົບ​ກັນ​ນັ້ນ ​ແຕ່​ທ່ານ ມໍ ​ຢາກໃຫ້ກາ​ນ​ເຈລະຈາກັນ ​ກວມ​ເອົາ​ຫລາຍໆເລື້ອງ ​ກວ່າ​
ການ​ຂັດ​ແຍ້​ງກັນ​ໃນ​ເມືອງ Laiza ນັ້ນ.​ ທ່ານກັນ ມໍ ກ່າວ​ວ່າ:

“ພວກ​ເຮົາຕ້ອງການ​ຢາກ​ໃຫ້​ມີ​ການຢຸດ​ຍິງ​ທົ່ວ​ປະ​ເທດ ໃນ​ໝົດ​ທຸກ​ຂົງ​ເຂດ​ທີ່​ມີ​ຂໍ້​ຂັດແຍ້​ງ
ກັນ​ນັ້ນ ​ແລະບາດ​ແລ້ວ ​ພວກ​ເຮົາ​ກໍ​ຢາກເຄຶ່ອນ​ໄຫວ​ໄປ​ສູ່​ການ​ໂອ້​ລົມ​ສົນທະນາ​ກັນ​ດ້ານ​
ການ​ເມືອງ. ​ເບິ່ງ​ຄື​ວ່າ​ພວກ​ລັດຖະບານ​ມຽນມາ​ພໍ​ໃຈ​ທີ່​ຈະ​ເຈລະຈາເລື້ອງສັນຕິພາບ​ ​ແຕ່
​ບໍ່​ໄດ້​ເອີ່ຍ​ເຖິງເລື້ອງການ​ເມືອງ​ເລີຍ. ພວກເຂົາ​ເຈົ້າຕ້ອງການ​ໃຫ້​ມີ​ການ​ຢຸດ​ຍິງ ​ແຕ່​ບໍ່​ເຕັມ
​ໃຈ​ທີ່​ຈະ​ພົວພັນ​ກັນ​ນໍາ​ການສົນທະ​ໂອ້​ລົມ​ການ​ເມືອງ​. ສິ່ງ​ທີ່​ພວກ​ເຮົາ​ຕ້ອງການ​ນັ້ນ ກໍ​ຄື​
ລະບົບສະຫະພັນ​ທີ່​ແທ້​ຈິງ ຊຶ່ງຄໍາ​ນີ້ ​ແມ່ນ​ພາ​ໃຫ້​ພວກ​ລັດຖະບານມຽນມາ​ຢ້ານກົວ​.”

ເວລາ​ນີ້​ ຍັງ​ບໍ່​ແຈ້ງ​ຂາວ​ວ່າກອງທັບ​ກະ​ຈິນມີ​ອໍານາດ​ງັດ​ງ້າງ​ຫລາຍ​ປານໃດ ​ພໍທີ່​ຈະ​ສາມາດ
​ບັງຄັບ​ໃຫ້​ລັດຖະບານ​ມຽນມາ​ ມາ​ນັ່ງ​ໂຕະ​ເຈລະຈາ​ກັນ​ໄດ້ນັ້ນ. ​ເຖິງ​ແມ່ນໄດ້​ມີ​ການ​ຮຽກ
ຮ້ອງ​ຈາກ​ທ່ານ​ນາງ​ ອອງຊານ ຊູ​ຈີ ​ແລະ​ພວກ​ອື່ນໆຢູ່ໃນ​ມຽນມາ​ ໃຫ້​ລັດຖະບານ​ມຽນມາ
​ທໍາ​ການ​ປຶກສາ​ຫາລືເລື້ອງ​ສະພາບ​ການ​ທີ່​ບໍ່​ໄປ​ບໍ່​ມາ​ນີ້ກໍ​ຕາມ ​ແຕ່ພວກ​ເຈົ້າໜ້າ​ທີ່ລັດຖະບານ
​ມຽນມາ ກໍ​ບໍ່​ເຕັມ​ໃຈ​ທີ່​ຈະໂອ້​ລົມໂດຍ​ກົງກັບ​ກຸ່ມ​ດັ່ງກ່າວ. ທີ່​ຜ່ານ​ມາ ລັດຖະບານ​ມຽນມາ
​ໄດ້​ແຕ່ງ​ຕັ້ງ​ທູດພິ​ເສດ​ສອງ​ຄົນ​ໄປໂອ້​ລົມ​ກັບ​ພວກ​ກອງທັບ​ກະ​ຈິນ ​ແຕ່​ພວກ​ເຂົາ​ເຈົ້າບໍ່​ມີອໍາ
ນາດຕໍ່​ຮອງ.

ນາຍພົນ ກັນ ມໍ ​ໄດ້​ກ່າວ​ເຕືອນວ່າ​ ກໍາລັງ​ທະຫານ​ຂອງ​ຕົນ ຈະ​ເພີ່ມ​ທະວີການ​ສູ້​ລົບ​ໜັກ
ໜ່ວງ​ຂຶ້ນ​ໄປ​ອີກ ​ຖ້າ​ຫາກ​ວ່າສະພາບ​ການ​ບໍ່​ໄປ​ບໍ່​ມາຈຶ້ງທ່າ​ໃສ່​ກັນ​ແບບ​ນີ້ ​ຍັງ​ດໍາ​ເນີນ​ສືບ​ຕໍ່
​ໄປຢູ່​.

“ພວກ​ເຮົາ​ພ້ອມ​ແລ້ວ​ທີ່​ຈະ​ກັບ​ຄືນ​ໄປ​ທໍາ​ສົງຄາມ​ແບບ​ກອງໂຈນ ຖ້າ​ຫາກມັນ​ມາ​ເຖິງ​ຈຸດ​
ນັ້ນ. ພວກ​ເຮົາ​ກຽມ​ພ້ອມ​ທີ່​ຈະ​ທໍາ​ການ​ປະຕິວັດ​ຕໍ່​ໄປ. ຂ້າພະ​ເຈົ້າ​ເຊື່ອ​ວ່າ ການ​ສູ້​ລົບ​ກັນ
​ຂະໜາດໃຫຍ່​ທີ່​ສຸດ​ນັ້ນ​ ຍັງ​ບໍ່​ທັນ​ໄດ້ເກີດ​ຂຶ້ນ​ເທື່ອ. ສິ່ງ​ສໍາຄັນ​ທີ່​ສຸດ​ນັ້ນ ກໍ​ຄື​ພວກ​ລັດຖະ
ບານ​ມຽນມາ​ ຕ້ອງການ​ກໍາຈັດພວກ​ກຸ່ມ​ຊົນ​ເຜົ່າ.”

ແມ່ຍິງເຜົ່າກະຈິນຄົນນຶ່ງ ຢ່າງຢູ່ເທິງກ້ອນຫີນ ໃນແມ່ນໍ້າອີຣາວະດີ ໃນເມືອງ Myitkyina, ລັດກະຈິນ.
ແມ່ຍິງເຜົ່າກະຈິນຄົນນຶ່ງ ຢ່າງຢູ່ເທິງກ້ອນຫີນ ໃນແມ່ນໍ້າອີຣາວະດີ ໃນເມືອງ Myitkyina, ລັດກະຈິນ.

ລັດ​ກະຈິນ ບໍ່​ແມ່ນ​ລັດ​ທີ່​ມີ​ປະຊາຊົນ​ໜາ
​ແໜ້ນ. ​ເມືອງ Laiza ​ເອງ​ນັ້ນ ມີ​ພົນລະ
​ເມືອງ​ປະມານ 10,000 ຄົນ ​ມີ​ເນື້ອ​ທີ່
​ກວ້າງກວ່າ 89,000 ກິ​ໂລ​ແມດມົນທົນ
ໜ້ອຍ​ດຽວ ຊຶ່ງກອງທັບ​ກະ​ຈິນຄວບ​ຄຸມ
​ພຽງ​ແຕ່​ສ້ຽວ​ນຶ່ງເທົ່າ​ນັ້ນ.​ ເຂດ​ຫົວ​ເມືອງ
​ທັງ​ໝົດ​ແມ່ນ​ຢູ່​ໃຕ້​ການ​ຄວບ​ຄຸມ​ຂອງ​ລັດ
ຖະບານ​ມຽນມາ ພ້ອມ​ທັງເຂດ​ບໍ່​ແຮ່
​ແລະ​ແມ່​ນໍ້າ​ລໍາ​ທານຕ່າງໆ ທີ່​ຝ່າຍ​ກອງ
ທັບ​ກະ​ຈິນໄດ້​ມອບ​ໂອນໃຫ້​ລັດຖະບານ
​ມຽນມາ​ ​ໃນ​ຖານະ​ເປັນ​ພາກສ່ວນ​ຂອງ
​ສັນຍາ​ຢຸດ​ຍິງ​ ສະບັບປີ 1994 ນັ້ນ.

XS
SM
MD
LG