ລິ້ງ ສຳຫລັບເຂົ້າຫາ

ວັນພະຫັດ, ໒໕ ກໍລະກົດ ໒໐໒໔

ສະຖາບັນ Ophidian ໃຊ້ລະຄອນວິທະຍຸ ສອນວິທີປ້ອງກັນໂຣກເອດສ໌


ຜູ້ຊົມຄົນນຶ່ງເບິ່ງຮູບສະໄລດ໌ ທີ່ສາຍອອກມາທາງຈໍໃຫຍ່ໆ ໃນລະຫວ່າງກອງປະຊຸມໂຣກເອດສ໌ນາໆຊາດ ຄັງທີ 19 ທີ່ວໍຊິງຕັນ, ວັນທີ 25 ກໍລະກົດ 2012.
ຜູ້ຊົມຄົນນຶ່ງເບິ່ງຮູບສະໄລດ໌ ທີ່ສາຍອອກມາທາງຈໍໃຫຍ່ໆ ໃນລະຫວ່າງກອງປະຊຸມໂຣກເອດສ໌ນາໆຊາດ ຄັງທີ 19 ທີ່ວໍຊິງຕັນ, ວັນທີ 25 ກໍລະກົດ 2012.

ອະດີດເຈົ້າໜ້າທີ່ສະຫະປະຊາຊາດທ່ານນຶ່ງ ໄດ້ເອົາບາດກ້າວຖອຍຫລັງ ໃນດ້ານເທັກໂນໂລຈີ ໃນຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອປ້ອງກັນ ການຕິດແປດແລະແຜ່ຜາຍ ເຊື້ອ HIV/AIDS ຢູ່ໃນຂົງເຂດເອເຊຍ. ວັນນະສອນມີລາຍງານມາສະເໜີທ່ານ.

ໃນ​ຂະນະ​ທີ່​ຜູ້​ແທນ​ຈາກ​ປະ​ເທດ​ຕ່າງໆ ຫລາຍ​ກ່ວາ 2 ໝື່ນ​ຄົນ ມາ​ຮ່ວມ​ກອງະ​ຊຸມ​ໂຣກ​ເອດ​ສ໌ 2012 ຢູ່​ນະ​ຄອນ​ຫລວງວໍ​ຊິງ​ຕັນ ​ໃນ​ອາທິດ​ແລ້ວ​ນີ້ ດອກເຕີ້ David Feingold ຊ່ຽວຊານ​ດ້ານ​ມະນຸດ​ວິທະຍາ​ ແລະ​ອ​ະ ດີດຜູ້​ອໍານວຍ​ການໂຄງການ HIV, AIDS ​ແລະ​ການ​ຄ້າ​ມະນຸດ ປະ​ຈໍາ ຫ້ອງການທີ່​ບາງກອກ ຂອງ​ອົງການ ສຶກສາ ວິທະຍາສາດ ​ແລະ​ວັດທະນະ​ທໍາ ຂອງ​ສະຫະຊາ​ຊາດ ຫລື UNESCO ​ແມ່ນ​ໄດ້​ໄປ​ຢືນ​ຢູ່ໃກ້ໆ ຫ້ອງ​ວາງສະ​ແດງ​ຫ້ອງ​ນຶ່ງ ​ແລະເວົ້າລົມ​ກັບ​ຜູ້​ໃດ​ກໍ​ຕາມ​ທີ່​ຍ່າງ​ກາຍ​ແຜ່ນ​ໂພສ​ເຕີ້ ທີ່​ຕິດ​ຢູ່​ກັບ​ຝາ​ທີ່​ຕັ້ງ​ຂຶ້ນ​ຊົ່ວຄາວ ຢູ່​ທາງ​ຫລັງ​ທ່ານ.

​ໂພສ​ເຕີ້ແຜ່ນ​ນັ້ນ ສະ​ແດງ​ພາບ​ຜົນງານແລະ​ຄວາມ​ພະຍາຍາມຂອງ​ອົງການ​ຈັດ​ຕັ້ງ​ຂອງ​ທ່ານ ທີ່​ຊື່ວ່າ the Ophidian Research Institute ຫລື​ສະ​ຖາ​ບັນ​ຄົ້ນ​ຄ້ວາ Ophidian ທີ່​ມີ​ສໍານັກງານ​ຢູ່ ບາງກອກ ຫລື​ກຸງ​ເທບ ປະ​ເທດ​ໄທ ຊຶ່ງ​ຄວາມ​ພະຍາຍາມ​ເພື່ອປ້ອງ​ກັນ ການ​ແຜ່ຜາຍ​ຂອງ​ເຊື້ອ HIV/AIDS ຂອງ​ອົງການ​ຂອງ​ທ່ານ​ນັ້ນ​ແມ່ນ​ຮວມທັງ​ການ​ນໍາ​ໃຊ້​ອັນ​ທີ່​ບາງ​ຄົນ​ເວົ້າວ່າ ​ເປັນ​ເທັກ​ໂນ​ໂລ​ຈີ​ທີ່​ລ້າ​ສະ​ໄໝ.

ດອກເຕີ້ Feingold ກ່າວ​ວ່າ “ພວກ​ເຮົາ​ໄດ້​ຕັດສິນ​ໃຈ​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃຫ້​ເຖິງ​ປະຊາຊົນ ​ໂດຍ​ການ​ໃຊ້​ວິທະຍຸ ຊຶ່ງ​ສາມາດ​ໄປ​ຮອດ​ໄປ​ເຖິງ​ປະຊາຊົນ​ຢູ່​ໃນ​ເຂດ​ທີ່​ໄກ​ທີ່​ສຸດ​ໄດ້. ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ສາມາດ​ຖື​ວິທະຍຸ​ແທຣນຊິ​ສ​ເຕີ້ນ້ອຍໆຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໄປ​ນໍາ​ໄດ້ ​ເວລາ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ໄປ​ໄຮ່​ໄປ​ນາ.”

ອິງ​ຕາມ ດອກເຕີ້ Feingold ​ເປົ້າ​ໝາຍ​ນັ້ນ​ແມ່ນ​ ສະໜອງ​ຂໍ້​ມູນ​ກ່ຽວ​ກັບ​ການ​ປ້ອງ​ກັນ​ໂຣກ​ເອດ​ສ໌ ​ໃຫ້​ປະຊາຊົນ​ຮູ້​ໃນ​ພາສາຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ເອງ.

ທ່ານ​ກ່າວ​ວ່າ ຈຸດ​ສຸມ​ຂອງ​ໂຄງການ​ນີ້ກໍ​ຄື​ເຂົ້າ​ໄປໃຫ້​ເຖິງ​ບັນດາ​ຊົນເຜົ່າ ນ້ອຍ​ທັງຫລາຍ​ຂອງ​ເອ​ເຊຍ​ຕາ​ເວັນ​ອອກສຽງ​ໃຕ້ ຊຶ່ງ​ຫລາຍໆເຜົ່າຮອດ ເວົ້າ​ພາສາຊາດ​ບໍ່​ໄດ້. ສິ່ງ​ທໍາ​ອິດ​ທີ່​ພວກ​ເຮົາ​ເຮັດ​ກໍ​ຄື ​ໃຊ້​ວິ​ທີ​ຫລິ້ນ​ລະ ຄອນຊີວິດ​ສັ້ນໆ ​ເພາະວ່າ​ພວກ​ຊາວ​ໜຸ່ມ​ຈະ​ບໍ່​ສົນ​ໃຈ​ຟັງ​ຄໍາ​ປະກາດບໍລິການ​ສາທາລະນະຊື່ໆ ບໍ່​ວ່າ​ຢູ່​ໃສ​ກໍ​ຕາມ ​ແຕ່​ວ່າ​ລະຄອນ​ແມ່ນ​ຈະ​ດຶງ​ດູດ​ຄວາມ​ສົນໃຈຂອງປະຊາຊົນ. ລະຄອນ​ທີ່​ພວກ​ເຮົານໍາ​ສະ​ເໜີ​ນັ້ນ​ແມ່ນ​ອິງ​ໃສ່ການ​ຄົ້ນຄວ້າ ອິງ​ໃສ່​ເລື່ອງລາວ​ໂຕ​ຈິງຂອງ​ຄົນ​ແທ້ໆ ຊຶ່ງ​ເອົາ​ມາ​ຫລິ້ນ​ເປັນ​ລະຄອນ​ເພື່ອ​ໃຫ້ມັນ​ໜ້າ​ຕື່ນ​ເຕ້ນ ໜ້າ​ສົນ​ໃຈຫລາຍ​ຂຶ້ນ​.”

ຄວາມ​ພະຍາຍາມ​ດັ່ງກ່າວ​ນີ້ ​ໄດ້​ເລີ່​ມຕົ້ນ​ຂຶ້ນ​ເມື່ອ 10 ກ່ວາປີ​ມາ​ແລ້ວ ພ້ອມ​ກັບ​ການ​ຜະລິດ​ບົດ​ລະຄອນ 30 ​ເລື່ອງ​ເປັນ​ພາສາ​ຂອງ​ຊົນ​ເຜົ່າ​ສານ​ໃນ​ປະ​ເທດ​ມຽນມາ ກັບ​ໄທ ຊຶ່ງ​ຕໍ່​ມາ ​ໄດ້​ຂະຫຍາຍ​ໄປ​ສູ່​ຂົງ​ເຂດ​ທີ່​ຫ່າງ​ໄກ​ຄວາມ​ຈະ​ເລີ​ນຂອງ​ປະ​ເທດລາວ ກໍາປູ​ເຈຍ ​ແລະ​ຈີນ ດ້ວຍເງິນ​ ​ບໍລິຈາກຊ່ວຍ​ເຫລືອ ຈາກ​ປະຊາຊົນ​ແລະ​ບໍລິສັດ​ຕ່າງໆ.

ດອກເຕີ້ Feingold ອະທິບາຍ​ຕໍ່​ໄປ​ວ່າ ບົດ​ລະຄອນ​ທັງ​ໝົດ​ແມ່ນ​ກ່ຽວ​ກັບ​ເລື່ອງ​ການ​ປ້ອງ​ກັນ​ເຊື້ອ HIV/AIDS ການ​ຄ້າ​ມະນຸດ ການ​ຍ້າຍ​ຖິ່ນ​ແບບ​ບໍ່​ປອດ​ໄພ ​ແລະ​ການ​ໃຊ້​ຢາ​ເສບ​ຕິດທີ່​ແຕກ​ຕ່າງ​ໄປ​ຈາກປະ​ເພດ​ທໍາ​ມະດາທີ່​ພວກ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ເຄີຍເສບ.” ​ແຕ່​ທ່ານ​ກ່າວ​ຕໍ່​ໄປ​ວ່າ ບັນ​ຫາ​ທ້ອງ​ຖິ່ນ ຫລາຍໆ​ເລື່ອງ​ກໍ​ນໍາ​ເອົາ​ມາ​ເຮັດ​ເປັນ​ບົດ​ລະຄອນ​ຄື​ກັນ ​ເຊ່ນ​ບັນ​ຫາ​ເລື່ອງ​ຄວາມ​ໝັ້ນຄົງ​ຂອງ​ທີ່​ດິນ ຊຶ່ງມີ​ຄວາມ​ສໍາຄັນ​ຫລາ​ຍສໍາລັບ​ຊົນ​ເຜົ່າ​ນຶ່ງ​ໃນ​ກໍາປູ​ເຈຍ ​ໃນ​ຂະນະ​ທີ່​ອີກ​ເຜົ່າ​ນຶ່ງ​ນັ້ນ ຊໍ້າພັດ​ມີ​ບັນຫາ​ໃຫຍ່​ນໍາ​ເລື່ອ​ງ ຄວາມຮຸນ​ແຮງ ພາຍ​ໃນ​ຄອບຄົວ.

ດອກເຕີ້ Feingold ກ່າວ​ວ່າ ບົດ​ລະຄອນ​ເຫລົ່າ​ນັ້ນ​ມີ​ປະສິດ​ທິຜົນ ຊຶ່ງ​ທ່ານ​ອະທິບາຍ​ຕໍ່​ໄປ​ວ່າ ​ໃນ​ຫລາຍໆ​ກໍລະນີ ພວກ​ເຮົາ​ໄດ້​ທົດ​ສອບ​ຄວາມ​ຮູ້​ຂອງ​ພວກ​ຊົນ​ເຜົ່າ ກ່ອນ​ຈະ​ໃຫ້​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ຟັງ​ລະຄອນ ​ແລ້ວ​ກໍ​ທົດ​ສອບ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ອີກ​ວ່າ ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ຮູ້​ຫຍັງ​ແດ່​ຫລັງ​ຈາກໄດ້ຟັງ​ລະຄອນ​ແລ້ວ ຊຶ່ງ​ພວກ​ເຮົາ​ກໍ​ພົບ​ວ່າ ພວກ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ມີ​ຄວາມ​ຮູ້​ເພີ່ມ​ຂຶ້ນ​ຫລາຍ ​ແຕ່​ແລ້ວ​ເງິນ​ທຶນ​ກໍ​ໝົດ​ໄປ ​ແລະ​ການ​ຜະລິດ​ລະຄອນ​ກໍຢຸດ​ລົງ. ​ແຕ່​ນັ້ນ​ກໍ​ບໍ່​ໄດ້​ເຮັດ​ໃຫ້​ປະ​ໂຫຍດຂອງ​ໂຄງການ​ນີ້​ໝົດ​ໄປ ​ເພາະວ່າ​ບົດ​ລະຄອນ​ເຫລົ່າ​ນັ້ນ​ໄດ້​ຖືກ​ນໍາ​ເອົາ​ມາ​ອອກ​ອາກາດ​ຄືນ​ໃໝ່ ຫລາຍໆ​ເທື່ອ.

ນອກນີ້ ສະ​ຖາ​ບັນ​ຄົ້ນ​ຄ້ວາ Ophidian ຍັງ​ໄດ້​ອັດ​ບົດ​ລະຄອນ​ເຫລົ່າ​ນັ້ນ ​ໃສ່​ແຜ່ນ​ຊີ​ດີ​ໄວ້​ແລະ​ແຈກ​ຢາຍ​ໄປ​ທົ່ວ ຊຶ່ງກໍ​ໄດ້​ຖືກ​ນໍາ​ມາ​ຫລີ້ນ​ຄືນເລື້ອຍໆ ​ໂດຍໃຊ້​ເຄື່ອງ​ຫລີ້ນ​ສຽງ ​ເຄື່ອງ​ຫລີ້ນ​ຊີ​ດີສະ​ເຕຣິ​ໂອ​ເຄື່ອນ​ທີ່ ທີ່​ພວກ​ຊາວ​ໜຸ່ມ​ສະ​ໄໝ​ນີ້ ນິຍົມ​ຟັງ​ກັນ. ດອກເຕີ້ Feingold ກ່າວ​ຕໍ່ໄປ​ວ່າ ນອກ​ນັ້ນ​ແລ້ວ​ ກໍ​ມີ​ວິທີ​ແບບ​ເກົ່າໆ​ລ້າ​ສະ​ໄໝ​ອີກ ​ໂດຍ​ສະ​ເພາະ​ຢູ່​ໃນ​ບັນດາ​ປະ​ເທດ​ຄອມ​ມິ​ວນິສນັ້ນ ໝູ່​ບ້ານ​ທັງ​ຫລາຍ​ແມ່ນ​ຈະ​ມີ​ລະບົບ​ໂທລະ​ໂຄ່ງ ທີ່​ນໍາ​ເອົາ​ບົດ​ລະຄອນ​ເຫລົ່າ​ນັ້ນ ​ໄປ​ຫລີ້ນ​ຄືນ​ຊໍ້າ​ແລ້ວ​ຊໍ້າ​ອີກ ​ເພື່ອ​ເຜີຍ​ແຜ່​ຂໍ້​ມູນ​ແລະ​ສຶກສາ​ປະຊາຊົນ ກ່ຽວກັບ​ວິທີ​ການ​ປ້ອງ​ກັນ​ເຊື້ອ​ເອັຈ​ໄອ​ວີ ທີ່​ພາ​ໃຫ້​ເປັນ​ໂຣກ​ເອດ​ສ໌ນັ້ນ.

ດອກເຕີ້ Feingold ກ່າວ​ຕໍ່​ໄປ​ວ່າ ​ໃນ​ກໍາປູ​ເຈຍ​ນັ້ນ ລັດຖະບານ​ເອົາ​ບົດ ລະຄອນເຫລົ່າ​ນີ້ ​ໄປ​ຫລິ້ນ​ທາງ​ໂທລະ​ໂຄ່ງ​ທີ່​ຕິດ​ຕັ້ງ​ໄວ້​ເຖິງ​ລົດ​ທຣັກທີ່ ​ເດີນທາງ​ໄປເຜີຍ​ແຜ່​ຢູ່​ໃນ​ເຂດ​ບ້ານ​ນອກ​ໄກໆ. ​ເວລາ​ນີ້ ການ​ຜະ​ລິດ​ລະຄອນ​ຊີວິດ​ດັ່ງກ່າວ ​ທີ່​ສິ້ນ​ເປືອງ​ຄ່າ​ຜະລິດ​ປະມານ 2 ໝື່ນ​ດອນ​ລ່າ​ຕໍ່​ເລື່ອງ​ນັ້ນ ໄດ້​ຢຸດ​ເຊົາ​ໄປ​ແລ້ວ ​ແລະ ດອກເຕີ້ Feingold ກໍ​ໄດ້​ອອກ​ກິນ​ເບ້ຍ​ບໍານານ​ແລ້ວ ​ແຕ່​ທ່ານ​ກ່າວ​ວ່າ ບົດ​ລະຄອນ​ເຫລົ່າ​ນີ້​ກໍ​ຍັງ​ສາມາດ​ໄປ ຮອດ​ໄປ​ເຖິງຜູ້​ຟັງປະມານ 15 ລ້ານ​ຄົນ ທີ່​ສ່ຽງ​ຕໍ່​ການ​ຕິດ​ເຊື້ອເອັຈ​ໄອ​ວີ ​ແລະ​ການ​ຄ້າ​ມະນຸດ​ນັ້ນ​ຢູ່ ​ແລະ​ທ່ານ​ກ່າວ​ວ່າ ​ເຖິງ​ແມ່ນ​ທ່ານບໍ່​ໄດ້​ເວົ້າ​ໃນ ນາມ​ອົງການ UNESCO ອີກ​ຕໍ່​ໄປ​ແລ້ວ​ກໍ​ຕາມ ​ແຕ່​ວ່າ ຜູ້​ໃດ​ກໍ​ຕາມຫລື ອົງການ ຫລື​ບໍ​ລິ​ສັດ​ໃດ​ກໍ​ດີ ທີ່​ຢາກຈະ​ບໍ​ລິ​ຈາກ​ທຶນ​ສໍາລັບ​ການ​ຜະລິດ​ລະ ຄອນ​ຊີວິດ​ເຫລົ່າ​ນີ້ ຕື່ມ​ອີກ​ນັ້ນ ສາມາດ​ຕິດ​ຕໍ່​ພົວພັນ​ໄປ​ຍັງ​ຫ້ອງການ​ເອ​ເຊຍ​ແລະ​ປາຊີ​ຟິກ ຂອງ​ອົງການ UNESCO ​ໄດ້​.

XS
SM
MD
LG