ລິ້ງ ສຳຫລັບເຂົ້າຫາ

ປະຫວັດສາດ ຂອງການແຜ່ລະບາດຂອງພະຍາດທີ່ຖືກເກັບກຳ ຢູ່ໃນຈີນ


ນັບ​ແຕ່​ເວລາ​ໃນປະຫວັດສາດຈົນມາເຖິງເທົ່າທຸກ​ວັນນີ້ ພວກ ຜູ້ຄົນ​ໄດ້​ພາກັນເຈັບໄຂ້ໄດ້ປ່ວຍ ຢູ່​ເລື້ອຍ​ມາ. ແຕ່ວ່າ ຂໍ້ມູນ ຂອງຄວາມເຈັບ​ເປັນ ຕ່າງໆເຫລົ່ານີ້ແມ່ນມາຈາກພວກ ນັກຄົ້ນຄວ້າສະມັຍ​ໄໝ່ ທີ່​ໄດ້ລວບລວມ​ເອົາຫລັກຖານ ຕ່າງໆ ເປັນຕົ້ນວ່າ ກະດູກ, ສິນລະປະກຳ ແລະ ບົດ ຂຽນ ບັນທຶກ​ເກົ່າໆ. ​ແຕ່ຢູ່ໃນຈີນນັ້ນ ບັນທຶກກ່ຽວກັບປະຊາຄົມ ແມ່ນໄດ້ ເກັບກຳ ​ເລື້ອງລາວ​ຂອງການແຜ່ລະບາດ ຂອງ​ເຊື້ອ​ໂຣກໄວ້ ເປັນເວລາພັນປີ.

ໃນປະເພນີຂອງຈີນ ຜູ້ຄົນ​ມັກ​ຈະ​ບັນທຶກ ​ແລະ ຂຽນເລື້ອງ ກ່ຽວກັບບ່ອນ ຢູ່ອາໃສ ຂອງຕົນ​ເປັນ​ສຳຄັນ ​ເຊັ່ນ ພວກນັກ ຂຽນ ແລະ ສະໝຽນມັກຂຽນກ່ຽວກັບຊີວິດປະຈຳວັນທີ່​ຕົນ​ໄດ້​ພົບ​ເຫັນສິ່ງ​ຕ່າງໆ ພ້ອມກັບ ບັນທຶກ ເຫດ ການຕ່າງໆ ທີ່ມີ​ລັກສະນະຜິດປົກກະຕິ ຫລື ພິ​ເສດ ເກີດຂຶ້ນ ເຊ່ນວ່າ ດິນ​ຟ້າອາກາດ, ການເກັບກ່ຽວທີ່ບໍ່​ໄດ້ຮັບຜົນດີເປັນພິເສດ, ລວມ​ເຖິງ​ເລື້ອງ ສົງຄາມ, ແລະ ການຍົກຍ້າຍຖິ່ນ​ຖານບ້ານ ຊ່ອງ ໄປຢູ່ແຫ່ງອື່ນ ຂອງ​ຜູ້​ຄົນເປັນຕົ້ນ.

ບັນທຶກເຫລົ່ານີ້ ບາງ​ກໍ​ລະ​ນີ ໄດ້ຖືກເກັບຮັກສາໄວ້ ນານກວ່າ 2.000 ປີ ທີ່​ຕົກ​ທອດສືບ ຕໍ່ກັນ ມາຈາກກະສັດປົກຄອງ ສະໄໝນຶ່ງ ​ໄປ​ຫາ ອີກ​ສະ​ໄໝນຶ່ງຕໍ່ໆ ກັນ​ໄປ.

ໃນໝໍ່ໆມານີ້ທ່ານ Alfredo Morabia ນັກຄົ້ນຄວ້າ​ດ້ານການ​ແຜ່​ລະບາດ​ຂອງ​ພະຍາດ ຈາກມະຫາ ວິທະຍາໄລ Queens College ທີ່ New York​ໄດ້ເລີ້ມຄົ້ນຄິດ​ໄຕ່ຕອງ ເບິ່ງບັນທຶກ ໃນໜັງສື​ເຫລົ່ານີ້ ​ແລະ ກໍໄດ້ພົບວ່າ ພວກ​ໜັງສື ​ແລະ ບັນທຶກ​ເກົ່າໆ ເຫລົ່ານີ້​ ໄດ້ບັນຈຸຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບ ການເຈັບເປັນ ແລະ ການ ແຜ່ລະບາດຂອງພະຍາດ ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ​ໃນ​ຫລາຍໆພາກສ່ວນ​ຂອງ​ຈີນ ​ໃນ​ເວລານັ້ນ​ ​ຊຶ່ງ​ທ່ານ Morabia ​ເວົ້າວ່າ:

“ ​ແລະ ຕໍ່ມາ ​ໃນ​ລະຫວ່າງ​ສະ​ໄໝແມນ​ຈູ ​ແລະ ຣາຊວົງ ຈິ໋ງນັ້ນ ພວກ​ເພິ່ນ​ໄດ້​ຂຽນສາລະ​ນຸກົມ​ຂະໜາດ​ໃຫຍ່. ​ແລະ ​ໃນ ສາລະ​ນຸກົມດັ່ງກ່າວ​ນີ້ ພວກ​ເພິ່ນ​ໄດ້​ປະສົມ​ປະສານ​ກັບ​ປະ ຫວັດສາດ ຣາຊວົງ​ໄວ້​ນຳ. ດັ່ງນັ້ນ ຢູ່​ໃນ​ຈີນ ​ເຮົາຈະ​ມີ​ສູນ​ກາງ​ຂໍ້​ມູນ​ກ່ຽວກັບ​ການລະບາດ​ຂອງ​ພະຍາດ​ຕ່າງໆ ​ໃນ​ທຸກໆສະ​ໄໝ ຈັກກະ ພັດ​ຈີນ ​ຊຶ່ງ​ເລີ້ມຕົ້ນມາຕັ້ງ​ແຕ່​ສະ​ໄໝປີ 200 ກ່ອນ​ຄຣິສຕະສັກກະຣາດ ຈົນ​ມາ​ຮອດປີ ຄຣິສຕະສັກກະຣາດ 1911 ​ໃນ​ສະ​ໄໝ​ເຮົານີ້.”

​ແຕ່ບັນທຶກເຫລົ່ານີ້ ບໍ່ໄດ້ບອກວ່າການແຜ່ລະບາດຂອງ​ໂຣກ ຫລື ພະຍາດ​ຕ່າງໆ ນັ້ນແມ່ນເຊື້ອໂຣກຫຍັງ, ພຽງ​ແຕ່ບອກວ່າມັນເກີດຂຶ້ນໃນເວລາໃດ ແລະ ມີຈັກຄົນທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກການແຜ່ລະ ບາດ ດັ່ງກ່າວ ​ເທົ່າ​ນັ້ນ. ຈາກການ​ສຶກສາ​ເບິ່ງບົດ​ບັນທຶກທ່ານ Morabia ​ເຫັນ​ວ່າ ​ ​ໃນ​ໄລຍະ ກວ່າ ນຶ່ງ​ພັນປີ ​ອາດ​ໄດ້​ມີການ​ແຜ່​ລະບາດ​ຂອງ​ເຊື້ອ​ໂຣກຢູ່​ 3-4 ຄັ້ງເທົ່າ​ນັ້ນ. ​


ສະນັ້ນ, ຄົນ​ໃນ​ສະ​ໄໝກ່ອນ​ສ່ວນໃຫຍ່​ໃນຊີວິດ​ເຂົາ​ເຈົ້າ ​ແມ່ນ​ປາສຈາກການປະສົບ​ພົບພໍ້ກັບການ​ແຜ່​ລະບາດຂອງ​ພະ ຍາດ​ຄັ້ງ​ໃຫຍ່ໆ. ​ນີ້ກໍ​ຄື​ວ່າ ຄົນ​ໃນ​ຍຸກ​ນັ້ນ​ໃນຊົ່ວ ຊີວິດນຶ່ງອາດສາມາດ ດຳລົງຊີວິດ ຢູ່ໂດຍ​ທີ່​ບໍ່​ໄດ້​ປະ​ເຊີນ​ກັບ​ການແຜ່​ລະບາດຂອງ​ໂຣກຈັກ​ເທື່ອ​ເລີຍ​ ກໍ​ມີ.

ພົລ​ເມືອງ​ຂອງໂລກ​ ໃນ​ສະ​ໄໝນັ້ນ ກໍ​ຂ້ອນ​ຂ້າງຈະໜ້ອຍ ​ແລະ ຜູ້​ຄົນ​ກໍ​ດຳລົງ​ຊີວິດ​ຢູ່​ເປັນ​ກຸ່ມ ​ແລະ ​ຢູ່ໂດດດ່ຽວຫ່າງ​ໄກກັນ, ​ເຊິ່ງ​ເຂົາເຈົ້າກໍບໍ່ມີ​ການ​ໄປມາຫາສູ່​ກັນ. ​ແຕ່​ວ່າ​ສະພາບ​ແບບນັ້ນ ກໍໄດ້​ປ່ຽນ​ແປງ​ໄປ ​ໃນ​ປະມານໃນ​ສັດຕະ​ວັດ ທີ 12.​

ທ່ານ​ Morabia ກ່າວເພີ້ມ​ເຕີມ​ວ່າ:

​“ແລະ ຕໍ່ມາ ດ້ວຍ​ເຫດຜົນ​ຫລາຍ​ປະການ ຈຳນວນ​ປະຊາ​ກອນ​ໄດ້​ເລີ້ມຂະຫຍາຍ ຕົວ​ຂຶ້ນຢ່າງ​ວ່ອງ​ໄວ ​ແລະ ​ເມື່ອ​ເລີ້ມຕົ້ນສະຖິຕິ​ເກັບ​ກຳ​ຈຳນວນ​ປະຊາ ກອນ​ຂະຫຍາຍຕົວ​ອອກ ພວກ​ເຮົາກໍ​ໄດ້​ເຫັນ​ການ​ເຕີບ​ໂຕ ​ໃນ​ຄວາມ​ຖີ່​ຂອງ ​ການລະບາດຂອງ​ພະຍາດ ​ແລະ ​ໂຣກຕ່າງໆນັ້ນ.”

ທ່ານ Morabia ​ໄດ້​ຕິດຕາມ​ເບິ່ງ​ການ​ທະວີຄູນ​ຂຶ້ນ ຂອງການ​ແຜ່​ລະບາດຂອງ​ພະຍາດ ​ໂດຍ​ມີ​ການ​ເຊື່ອມ​ໂຍງ​ໃສ່​ກັບການ​ເພີ້ມຂຶ້ນຂອງ​ພົລ​ເມືອງ ​ແລະ ​ ທ່ານພົບວ່າ​ ເນື່ອງ​ຈາກ​ ຄົນ​ເຮົາ​ໄດ້​ດຳລົງ​ຊີວິດຢູ່​ນັບ​ມື້ ນັບ​ໃກ້​ກັບ​ສັດ, ດ້ວຍ​ເຫດນີ້ ຈຶ່ງພາ​ໃຫ້​ມີການ​ແຜ່​ລະບາດຂອງເຊື້ອ​ໂຣກ ຈາກ​ສັດ​ໄປ​ຫາ​ຄົນ ​ແລະ ກໍ​ຈາກ​ຄົນ​ໄປ​ຫາ​ສັດ​ຄື​ກັນ.

ທ່ານ ອະທິບາຍເພີ້ມ​ເຕີມ​ວ່າ ໃນ​ຫລາຍໆສັດຕະວັດກ່ອນ​ໜ້າ ນີ້ ໝໍປົວ​ພະຍາດ​ພື້ນ​ເມືອງ ​ແລະ ທ່ານໝໍ ທັງຫລາຍບໍ່​ໄດ້ມີ​ມຸມ​ມອງ​ທີ່​ເຫັນວ່າ​ຄົນ​ປ່ວຍຜູ້​ນຶ່ງ ​ສາມາດ​ນຳ​ໂຣກຕິດຕໍ່​ໃສ່​ກັບ​ຄົນ​ເຈັບ​ຜູ້​ອື່ນໆແຕ່​ຢ່າງ​ໃດ​ເລີຍ. ພວກ​ເພິ່ນພາກັນ​ເຊື່ອ​ວ່າ ຖ້າ​ຫາກ​ຄົນ​ຜູ້​ນຶ່ງ​ປ່ວຍ, ມັນກໍ​ເປັນ​ບັນຫາ​ຂອງພຽງ​ແຕ່ຄົນ​ຜູ້ນັ້ນ​ ​ແມ້ນ​ແຕ່​ວ່າ ມີ​ພະຍາດແຜ່​ລະບາດຢູ່​ອ້ອມ​ຕົວ​ຄົນພວກ​ນັ້ນ ​ຢູ່ເຕັມໄປກໍ​ຕາມ.

ທ່ານ Morabia ​ຍັງ​ໄດ້​ເວົ້າອີກ​ວ່າ ​ມາ​ເຖິງສັດຕະວັດ​ທີ 18 ​ແລະ 19 ພີ້ ທີ່​ທ່ານໝໍ ຊາວຕາ​ເວັນ​ຕົກ ຫລື ​ຢູ​ໂຣບ ​ແລະ ຕໍ່ມາ​ກໍ​ແມ່ນ​ພວກນັກວິທຍາ​ສາດ ຈຶ່ງ​ສາມາດເຂົ້າ​ໃຈກ່ຽວກັບ ການ​ແຜ່​ລະບາດຂອງເຊື້ອ​ໂຣກ ​ແລະ ຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງ​ມັນ, ​ແລະ ຈາກ​ນັ້ນກໍ​ຈຶ່ງຮູ້ຈັກ​ວ່າ​ຈະ​ປ້ອງ​ກັນ​ມັນໄດ້​ແນວ​ໃດ. ​ແລະ ​ຂໍ້​ມູນ​ຢູ່ໃນ​ບັນທຶກ​ຂອງ​ຈີນ ກໍ​ໄດ້​ສະແດ​ງ​ໃຫ້​ເຫັນ​ວ່າ ຢູ່ເອ​ເຊຍ ກໍ​ເປັນເຊັ່ນນັ້ນຄື​ກັນ.

XS
SM
MD
LG